انجمن دندانپزشکی کودکان ایران

  • تاریخ : ۵ام تیر ۱۳۹۷

لبنیات، سبزیجات، میوه ها، غذاهای دریایی، انواع گوشت ها، تخم مرغ و برخی از ادویه ها از جمله خوراکی های مهم و موثر در داشتن موهای سالم هستند. در این مقاله به توضیح بیشتر نقش آن ها در رشد، ریزش، شکنندگی و درخشندگی مو می پردازیم.

۱۰ غذای مفید برای داشتن موهای سالم

۱- سالمون برای داشتن موهای سالم و درخشان

موهای سالم

ماهی هایی چون سالمون و ساردین، غنی از اسید چرب های امگا ۳ هستند. بدن شما توانایی تولید این اسید های چرب را ندارند، در نتیجه شما باید آن ها از غذاها و مکمل ها دریافت کنید. آن ها شما را از ابتلا به بیماری محافظت می کنند، بدن شما همچنین برای رشد مو و حفظ درخشندگی و پری آن به امگا ۳ نیاز دارد.

۲- رشد مو با ماست

موهای سالم

ماست دارای مقادیر زیادی از پروتئین است، که جزء ساختاری موهای شما به حساب می آید. همچنین ماده ای در ماست وجود دارد که به بهبود جریان خون به پوست سر و رشد مو کمک می کند. این ماده ویتامین B5 یا پانتوتنیک اسید نام دارد که به بهبود نازکی مو و ریزش آن نیز کمک می کند. بدین ترتیب مصرف ماست شما را در داشتن موهای سالم یاری می کند. شما ممکن است نام پانتوتنیک اسید را روی برچسب محصولات مراقبت از پوست و مو ببینید.

۳- اسفناج برای مقابله با شکنندگی مو

موی سالم

اسفناج نیز مانند سایر سبزیجات با برگ سبز تیره، دارای مواد مغذی فوق العاده ای است. اسفناج حاوی مقادیر بالایی از آهن، بتا کاروتن، ویتامین C، فولات و ویتامین A است. این ترکیبات موهای شما را مرطوب نگه داشته و از شکنندگی آن ها جلوگیری می کنند.

۴- گواوا برای جلوگیری از شکنندگی

موی پرپشت

گواوا یک میوه گرمسیری غنی از ویتامین C است. این میوه در پیشگیری از آسیب دیدگی موها موثر است. یک فنجان از گواوا حاوی ۳۷۷ میلی گرم ویتامین C است.

۵- غلات غنی شده با آهن برای پیشگیری از ریزش مو

موی بلند

کمبود آهن می تواند موجب ریزش مو گردد. اما شما می توانید این ماده مغذی مهم را در غلات غنی شده، دانه ها، پاستا ها، سویا و عدس بیابید. گوشت قرمز، خصوصا جگر دارای مقادیر بالایی از آهن است. سبزیجات با برگ سبز تیره و فرآورده های دریایی نیز منابعی از آهن هستند.

۶- گوشت مرغ کم چرب برای ضخیم شدن مو

موهای سالم

زمانی که شما مقدار کافی پروتئین دریافت نمی کنید، رشد مو متوقف می شود. از زمانی که رشد متوقف می شود و موهای قدیمی می ریزند، ریزش مو آغاز می گردد. برای دریافت پروتئین، از گوشت های کم چرب مانند مرغ و بوقلمون در برنامه غذایی برای تقویت مو استفاده کنید، که چربی اشباع کمتری در مقایسه با گوشت گاو یا خوک دارند.

۷- سیب زمینی شیرین برای مقابله با کدر شدن مو

موهای سالم

آیا موهای خشکی دارید که درخشندگی خود را از دست داده اند؟ سیب زمینی های شیرین غنی از آنتی اکسیدان خوب به نام بتا کاروتن هستند. بدن شما این ترکیب را به ویتامین A تبدیل می کند. این ویتامین موها را از خشکی و کدری محافظت می کند. ویتامین A همچنین پوست سر برای تولید چربی به نام سبوم تحریک می کند، که از خشکی جلوگیری می نماید. بتا کاروتن همچنین در سبزیجات نارنجی دیگر مانند کدو تنبل، طالبی و انبه یافت می شود که می توانند در برنامه غذایی برای تقویت مو جای بگیرند.

۸- دارچین برای جریان خون پوست سر

موی سالم

این ادویه را بر روی جو دوسر، نان تست و قهوه خود بپاشید. دارچین به بهبود جریان خون و رسیدن اکسیژن و مواد غذایی به فولیکول های موی شما کمک می کند و بدین ترتیب در داشتن موهای سالم موثر است.

۹- تخم مرغ برای افزایش رشد مو

موهای سالم

نیاز شما به پروتئین و آهن با مصرف تخم مرغ برطرف می شود. تخم مرغ غنی از یک ویتامین B به نام بیوتین است که به رشد مو کمک می کند. کمبود این ویتامین موجب ریزش مو می گردد. بیوتین همچنین باعث تقویت ناخن های شکننده می شود.

۱۰- صدف ها برای پرپشتی مو

موهای سالم

صدف ها مقدار زیادی، روی دارند. اگر این ماده معدنی به میزان کافی در برنامه غذایی شما وجود نداشته باشد، شما حتی در مژه های خود ریزش خواهید داشت. سلول هایی که مو را می سازند برای انجام سخت ترین کارها به روی تکیه می کنند. زینک همچنین در گوشت خرچنگ، و غلات غنی شده یافت می شود.

انجمن دندانپزشکی کودکان

تغذیه مناسب برای داشتن موهای سالم

۳٫۷ (۷۳٫۳۳%) ۳ votes

  • تاریخ : ۵ام تیر ۱۳۹۷

بیماری روزئولا، نوعی عفونت خفیف است که معمولا کودکان زیر دو سال را تحت تاثیر قرار می دهد. در برخی موارد بیماری روزئولا در بزرگسالان نیز ایجاد می شود. اغلب روزئولا در کودکان هنگامی که وارد مهد کودک می شوند، شایع می باشد. ویروس هرپس در ایجاد بیماری روزئولا دخالت دارد. ویروس روزئولا می تواند تب و ایجاد راش را به دنبال داشته باشد. روزئولا در کودکان می تواند، بسیار خفیف باشد و حتی ممکن است علامت واضحی از بیماری را به دنبال نداشته باشد. اما در برخی موارد نیز ممکن است برخی کودکان طیف کاملی از علائم را تجربه کنند. بیماری پوستی روزئولا اغلب خطرناک نبوده و به ندرت تب بالا ممکن است، منجر به بروز برخی علائم در کودک شود. مبنای درمان بیماری روزئولا استراحت، مصرف مناسب مایعات و استفاده از برخی داروها به منظور کاهش تب می باشد.

علائم بیماری روزئولا

روزئولا

اگر کودک شما در تماس با فردی قرار گیرد که به ویروس روزئولا آلوده باشد، به بیماری روزئولا دچار خواهد شد. بنابراین بیماری روزئولا واگیردار است. بروز علائم ممکن است یک یا دو هفته زمان برد. همچنین ممکن است کودک به ویروس روزئولا مبتلا شود، اما علائم آن بسیار خفیف باشد. علائم بیماری روزئولا عبارت است از:

  1. تب: بیماری روزئولا اغلب به صورت ناگهانی با تب بالا (بالاتر از ۳۹٫۴ درجه سانتی گراد) بروز می کند که معمولا تب روزئولا نامیده می شود. روزئولا در کودکان ممکن است کمی گلودرد، آبریزش بینی یا سرفه به همراه تب داشته باشد. کودک شما همچنین می تواند به تورم غدد لنفاوی در گردن همراه با تب بالا نیز دچار شود. تب ممکن است سه تا پنج روز به طول انجامد.
  2. راش: وقتی تب فروکش کرد، ممکن است راش بروز کند، اما همیشه این طور نیست. این راش ها به صورت لکه های کوچک صورتی بروز کرده و عموما مسطح می باشند اما در برخی موارد ممکن است برجسته نیز باشند. پیرامون برخی لکه ها ممکن است حلقه سفیدی وجود داشته باشد. این راش ها معمولا روی قفسه سینه، کمر و شکم آغاز می شود و سپس به گردن و بازوها نیز منتشر می گردد. در برخی موارد ممکن است راش ها روی پاها و صورت نیز ایجاد شود. این راش ها خارش ندارند و سبب ناراحتی کودک نمی شوند، اما ممکن است چند ساعت تا چند روز به طول انجامند.

سایر علائم و نشانه های بیماری روزئولا عبارت است از:

  • تحریک پذیری یا کج خلقی در نوزادان یا کودکان
  • اسهال خفیف
  • کاهش اشتها
  • پلک های متورم

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

کودک شما ممکن است به دنبال تب بالا دچار تشنج شود. اما احتمال بروز این عارضه ضعیف می باشد. اگر کودک شما به حمله تشنجی غیر قابل توجیهی دچار شد، فورا با پزشک تماس حاصل فرمایید. در موارد زیر حتما با متخصص کودک خود تماس بگیرید:

  • وجود تب بالای بیش از ۳۹٫۴ درجه
  • ابتلای کودک به روزئولا و تداوم تب به مدت بیش از هفت روز
  • عدم برطرف شدن راش ها بعد از گذشت سه روز

اگر سیستم ایمنی مختل شده باشد و فرد در تماس با فرد آلوده به ویروس روزئولا قرار گیرد، باید با پزشک تماس حاصل فرمایید. بیماری روزئولا در بزرگسالان می تواند شدیدتر از کودکان باشد، بنابراین مانیتور کردن عفونت بسیار حائز اهمیت خواهد بود.

علت و عوارض بیماری روزئولا

بیماری روزئولا

شایع ترین علت بروز بیماری روزئولا، ویروس هرپس انسانی نوع ۶ می باشد، اما سایر انواع این ویروس مانند ویروس هرپس انسانی نوع ۷ نیز می تواند منجر به ایجاد بیماری روزئولا شود. بر خلاف سایر بیماری های ویروسی مانند سرماخوردگی معمولی، بیماری روزئولا از طریق تماس با ترشحات تنفسی فرد آلوده و یا بزاق او منتقل می شود. بنابراین باید توجه داشت بیماری روزئولا، واگیردار است. برای مثال کودک سالمی که لیوان خود را با کودک مبتلا به بیماری روزئولا به اشتراک می گذارد، می تواند در تماس با ویروس روزئولا قرار گیرد.

  • بیماری روزئولا واگیردار است، حتی اگر راش پوستی بروز نکند. این بدان معناست که بیماری روزئولا می تواند از کودک آلوده ای که ظاهرا تنها به تب خفیفی دچار است منتقل شود. اگر کودک شما در تماس با کودک دیگری باشد که به بیماری روزئولا دچار شده است، باید مراقب بروز علائم بیماری روزئولا در فرزند خود باشید.
  • آبله مرغان و سایر بیماری های ویروسی شایع در دوران کودکی می تواند به سرعت منتقل شود، اما بیماری روزئولا به ندرت منجر به بروز شیوع وسیع می گردد. بیماری روزئولا می تواند در هر زمان از سال بروز کند.

فاکتورهای خطر:

  • نوزادان بزرگتر بیشتر در خطر ابتلا به بیماری روزئولا قرار دارند، زیرا بدن آن ها هنوز نمی تواند آنتی بادی های موثری را علیه ویروس ها تولید کند. نوزادانی که به تازگی متولد شده اند، هنوز آنتی بادی های مناسبی که از مادرشان دریافت کرده اند را همراه دارند و به این ترتیب از آلودگی با ویروس هایی مانند ویروس روزئولا در امان اند. اما این ایمنی در طول زمان کاهش می یابد. شایع ترین سن برای ابتلا به بیماری روزئولا، ۶ تا ۱۵ ماهگی می باشد.

عوارض بیماری روزئولا:

  • در برخی موارد کودک مبتلا به بیماری روزئولا ممکن است به دلیل افزایش ناگهانی دمای بدن به تشنج دچار شود. اگر چنین عارضه ای روی دهد، کودک به مدت کوتاهی هوشیاری خود را از دست می دهد و پاها، سر و دست های خود را به مدت چند ثانیه تکان خواهد داد. همچنین ممکن است به طور موقت قدرت کنترل روده و یا مثانه را از دست دهد. اگر کودک شما به تشنج دچار شود، فورا باید به پزشک مراجعه کنید. اگر چه تشنج ناشی از تب بالا ترسناک و دلهره آور می باشد، اما به ندرت می تواند مضر باشد. عوارض بیماری روزئولا بسیار نادر است. در اغلب کودکان سالم، بیماری روزئولا در مدت زمان کوتاهی ریکاروی می شود.

نگرانی هایی در ارتباط با افرادی که به ضعف در سیستم ایمنی دچارند:

  • بیماری روزئولا بیشتر در افرادی نگران کننده است که به ضعف در سیستم ایمنی دچارند، مانند افرادی که اخیرا تحت انجام عمل پیوند عضو قرار گرفته اند. این افراد ممکن است در تماس با فرد مبتلا به بیماری روزئولا قرار گیرند یا ممکن است عفونت قبلی در آن ها دوباره عود کند. افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند به عفونت های شدید تری دچار خواهند شد.
  • افرادی با سیستم ایمنی ضعیف که در تماس با ویروس روزئولا قرار می گیرند، ممکن است عوارض خطرناکی را در اثر ابتلا به عفونت تجربه کنند. برخی از این عوارض خطرناک عبارت است از ذات الریه یا انسفالیت. (انسفالیت مغز به بروز التهاب خطرناک در مغز اشاره دارد)

تشخیص بیماری روزئولا

درمان روزئولا

بیماری روزئولا می تواند به سختی تشخیص داده شود، زیرا علائم بیماری روزئولا در ابتدا بسیار شبیه سایر بیماری هایی می باشد که در دوران کودکی شایع می باشند. اگر کودک شما به تب دچار باشد، اما علائمی از سرماخوردگی، عفونت گوش، گلودرد یا سایر شرایط وجود نداشته باشد، پزشک منتظر بروز راش ها خواهد ماند. پزشک به شما خواهد گفت که ممکن است کودک در خانه دچار راش گردد. بروز راش ها تشخیص روزئولا را تایید می کند. در برخی موارد می توان آزمایش خون را برای تشخیص آنتی بادی ضد روزئولا انجام داد. در صورتی که راش های ایجاد شده روی بدن کودک شما ظرف چند روز از بین نرفت و یا اگر تب کودک بیش از یک هفته ادامه داشت و یا از ۳۹٫۴ درجه تجاوز کرد، باید به پزشک متخصص کودکان مراجعه کنید. در ادامه اطلاعاتی وجود دارد که شما را برای ملاقات با پزشک آماده می کند:

  • لیستی از علائم کودک خود آماده بفرمایید. مدت زمانی که علائم ادامه داشته است نیز مطلب مهم دیگری است که باید بدان توجه داشته باشید.
  • اطلاعات کلیدی از جمله سایر بیماری هایی که کودک بدان مبتلا و تحت درمان می باشد و هرگونه دارویی که اخیرا استفاده شده است را یادداشت بفرمایید.
  • منابع احتمالی عفونت برای مثال تماس با کودکی که دچار تب بالا و یا راش بوده است نیز حائز اهمیت می باشد.

پزشک احتمالا سوالاتی را از شما خواهد پرسید. برخی سوالات پزشک در مورد بیماری روزئولا عبارت است از:

  1. کودک شما چه علائمی دارد؟
  2. چه زمان متوجه بروز این علائم شدید؟
  3. آیا علائم کودک شما در طول زمان بهتر شده و یا بدتر شده است؟
  4. آیا کودک شما اخیرا در تماس با کودکی بوده است که به تب بالا دچار بوده و یا راش داشته است؟
  5. آیا کودک شما تب داشته است؟ تب او چقدر بوده است؟
  6. آیا کودک شما به اسهال مبتلا شده است؟
  7. آیا کودک شما همچنان به خوردن و نوشیدن ادامه می دهد؟
  8. آیا شما درمان های خانگی را برای رفع علائم امتحان کرده اید؟ آیا این درمان ها کمکی کرده است؟
  9. آیا کودک شما اخیرا به بیماری دیگری نیز مبتلا شده است؟
  10. آیا کودک شما در مهد کودک نگهداری می شود؟
  11. آیا چیز دیگری وجود دارد که شما را نگران کرده است؟

قبل از ملاقات به پزشک کودک خود را تشویق کنید تا به اندازه کافی استراحت کرده و از مایعات استفاده کند. شما ممکن است بتوانید ناراحتی های مربوط به تب را با استفاده از کمپرس آب سرد تخفیف دهید. از پزشک سوال نمایید آیا استفاده از داروهای ضد تب که بدون نسخه می توان آن ها را تهیه کرد، برای کودک بی خطر است یا خیر؟

درمان بیماری روزئولا

روزئولا

درمان بیماری روزئولا عمدتا مبتنی بر استراحت کافی می باشد. دوره درمان روزئولا معمولا یک هفته بعد از شروع تب می باشد. استفاده از داروهای تب بر مانند استامینوفن یا ایبوپروفن می تواند تب را کاهش دهد. باید توجه داشت استفاده از آسپرین برای درمان بیماری روزئولا در کودکان و نوجوانان باید با احتیاط باشد. اگر چه آسپرین در کودکان بالای سه سال تایید شده است، اما کودکان و نوجوانانی که از آبله مرغان جان به در برده اند و یا علائمی شبیه به آنفولانزا دارند، هرگز نباید از داروی آسپرین استفاده کنند. این بدان دلیل است که مصرف آسپرین احتمال بروز سندرم ری را به همراه دارد. سندرم ری بیماری بسیار خطرناکی می باشد، که ممکن است در برخی کودکان بروز کند.

  • بیماری روزئولا درمانی ندارد، اگر چه برخی پزشکان ممکن است داروهای ضد ویروس مانند گان سیکلوویر را برای بیمارانی نسخه کنند که سیستم ایمنی ضعیفی دارند. آنتی بیوتیک ها در درمان بیماری های ویروسی مانند بیماری روزئولا موثر نیستند.

درمان های خانگی برای بیماری روزئولا:

ویروس روزئولا نیز مانند تمام ویروس ها، دوره ای دارد. زمانی که تب فروکش کند کودک احساس بهتری خواهد داشت. اما تب می تواند سبب احساس ناراحتی در کودک شود. بهتر است تب کودک را در خانه و بر اساس توصیه های پزشک کنترل کنید.

  • استراحت مناسب: به کودک خود فرصت دهید تا زمان رفع تب در بستر بماند.
  • مصرف کافی مایعات: کودک خود را برای نوشیدن مقدار کافی آب و مایعات تشویق کنید، تا از بروز دهیدراسیون جلوگیری شود. به هنگام مصرف نوشیدنی های کربوهیدارته گازدار می توانید گاز آن را خارج کنید. با تکان دادن نوشیدنی گازدار می توانید گاز آن را خارج کنید.
  • پارچه ای مرطوب را روی سر کودک قرار دهید تا به این ترتیب تب فروکش کند: از قرار دادن یخ یا آب یخ اجتناب کنید، زیرا سبب بروز لرز در کودک می شود.
  • درمانی برای راش های مربوط به روزئولا وجود ندارد: این راش ها در طول زمان به طور خود به خود محو می شوند.

پیشگیری از بیماری روزئولا

روزئولا

  • از آن جا که واکسنی برای پیشگیری از بیماری روزئولا وجود ندارد، بهترین نکته برای پیشگیری از بیماری روزئولا جلوگیری از انتشار آن می باشد. اگر کودک شما به بیماری روزئولا دچار شده است او را تا زمان برطرف شدن تب دور از سایر کودکان نگاه دارید.
  • اغلب افراد زمانی که وارد مدرسه می شوند، نسبت به روزئولا آنتی بادی هایی را در بدن خود می سازند که این آنتی بادی ها آن ها را از ابتلای مجدد به عفونت محافظت می سازد. حتی اگر یکی از اعضای خانواده در تماس با ویروس باشد باید اطمینان حاصل کنید همه افراد خانواده دست های خود را به دقت بشویند و از انتشار ویروس به افرای که ایمن نیستند اجتناب کنید.
  • افراد بالغ آلوده می توانند ویروس روزئولا را به کودکان انتقال دهند.

نکات مهم:

  • بیماری روزئولا سبب می شود کودک شما چند روز در خانه بماند. بنابراین بهتر است در منزل کنار کودک خود بمانید و فعالیت هایی را ترتیب دهید که کودک تان از انجام آن لذت ببرد. اگر کودک شما بیمار بوده و شما نمی توانید از کار خود مرخصی بگیرید، بهتر است از یکی از بستگان یا دوستان بخواهید در کنار کودک شما بماند.

انجمن دندانپزشکی کودکان

علائم و درمان بیماری روزئولا

۵ (۱۰۰%) ۲ votes

  • تاریخ : ۵ام تیر ۱۳۹۷

بوی واژن به هر بویی اشاره دارد که از واژن برمی خیزد. داشتن حدی از بو، برای واژن طبیعی خواهد بود. اما بوی واژن شبیه بوی ماهی غیر نرمال بوده و ممکن است نشان دهنده وجود مشکلی باشد. بوی بد واژن می تواند نشان دهنده عفونت باشد. اگر بوی واژن بد باشد و با علائمی مانند خارش و یا سوزش همراه باشد، در آن صورت باید فورا به پزشک مراجعه کنید. استفاده از دئودورانت های واژینال و یا دوش واژینال می تواند بوی بد واژن را تشدید کند. در مقاله پیش رو به بررسی علل انواع بوی واژن خواهیم پرداخت.

علت بوی بد واژن

بوی بد واژن

بوی واژن در طول چرخه قاعدگی متفاوت می باشد. همچنین بعد از داشتن رابطه جنسی نیز بوی واژن قابل توجه می باشد. به طور نرمال تعریق نیز می تواند در ایجاد بوی واژن دخیل باشد. ممکن است این تفکر در بین خانم ها ایجاد شود، که استفاده از دئودورانت های واژینال و یا دوش واژینال می تواند در کاهش بوی واژن نقش موثری داشته باشد، اما باید عنوان کرد این محصولات نه تنها به رفع بوی واژن کمکی نمی کند، بلکه سبب افزایش تحریک واژن و سایر علائم واژینال می گردد.

  • واژینوز باکتریایی به رشد بیش از حد باکتری هایی اشاره دارد که به طور نرمال در واژن وجود دارند. واژینوز باکتریایی شایع ترین فرم عفونت واژینال می باشد که منجر به ایجاد بوی بد واژن می گردد. تریکوموناس که نوعی عفونت مقاربتی می باشد در ایجاد بوی بد واژن نقش دارد. کلامیدیا و گنوره از جمله عفونت های مقاربتی هستند که بوی بد واژن را به همراه ندارند.
  • به طور کلی ممکن است بوی بد واژن، علت مشخص و غیر نرمالی نداشته باشد. به عبارتی ممکن است تنها به بوی بد واژن دچار باشید و سایر علائم واژینال را تجربه نکنید، که در این صورت بعید است بوی بد واژن نشان از وجود بیماری واژینال باشد.
  • بوی بد واژن زمانی اتفاق می افتد که عفونتی رخ داده باشد. در این شرایط علاوه بر بوی بد واژن، علائم دیگری مانند خارش، سوزش، تحریک و ترشحات واژن نیز وجود خواهد داشت.

علل بوی بد واژن عبارت است از:

  • واژینیت (واژینوز باکتریایی)
  • بهداشت ضعیف و نامناسب
  • قرار دادن و عدم تعویض نوار بهداشتی یا تامپون به مدت چند روز متوالی
  • تریکوموناس

بوی بد واژن در برخی شرایط به دلایل زیر ایجاد می گردد:

  • فیستول رکتوواژینال (باز شدن غیر نرمال بین رکتوم و واژن که سبب می شود مدفوع به داخل واژن نشت کند)
  • سرطان سرویکس یا دهانه رحم
  • سرطان واژن

البته باید یادآور شد فیستول، سرطان سرویکس و سرطان واژن از علل نادر دخیل در ایجاد بوی بد واژن محسوب می شود.

چه زمان باید برای رفع بوی بد واژن به پزشک متخصص زنان مراجعه کرد؟

اگر بوی بد واژن در شما دائمی و غیر نرمال می باشد، برای انجام معاینه واژن باید به پزشک متخصص زنان مراجعه کنید. اگر علاوه بر بوی بد واژن علائمی مانند خارش، سوزش، تحریک و یا ترشح را تجربه می کنید، توصیه می شود، مراجعه به پزشک را در اولویت قرار دهید. در عین حال برای کاهش بوی بد واژن می توانید به موارد زیر توجه داشته باشید:

  1. بخش خارجی واژن را بشویید: با استفاده از صابون ملایم و بدون اسانس همچنین آب فراوان بخش خارجی واژن را با آب فراوان بشویید.
  2. از دوش واژینال استفاده نکنید: واژن سالم دارای مقداری از باکتری ها و قارچ ها می باشد. اسیدی بودن نرمال واژن می تواند باکتری ها و قارچ ها را در تعداد مشخص و سالمی حفظ کند. اما محصولاتی مانند دوش واژینال تعادل اسیدی واژن را از بین خواهد برد.

انجمن دندانپزشکی کودکان

بوی بد واژن نشانه چیست؟

۵ (۱۰۰%) ۱ vote

  • تاریخ : ۵ام تیر ۱۳۹۷

سزارین نوعی روش زایمان است که طی آن از طریق ایجاد برشی روی شکم مادر و رحم او، نوزاد متولد می گردد. در مواردی که احتمال بروز برخی عوارض بارداری وجود داشته باشد، انجام سزارین برنامه ریزی می شود. همچنین ممکن است در مواردی سابقه قبلی در انجام سزارین می تواند سبب شود، انجام زایمان طبیعی برای فرد مناسب نباشد. خطرات عمل سزارین شامل خطرات سزارین برای نوزاد، همچنین خطرات سزارین برای مادر می باشد. برای مثال خطرات بیهوشی در سزارین از جمله مشکلاتی است که مادر را تهدید خواهد کرد. باید به خاطر داشت ریکاوری پس از جراحی سزارین در مقایسه با زایمان طبیعی طولانی تر می باشد. سزارین نیز همانند خیلی از جراحی های بزرگ دیگر خطرات و عوارضی را در پی دارد. در ادامه مقاله به بررسی خطرات عمل سزارین خواهیم پرداخت.

عوارض و خطرات سزارین

عمل سزارین

خطرات سزارین برای نوزاد:

  1. مشکلات تنفسی: نوزادانی که با استفاده از سزارین متولد می شوند، بیشتر در خطر ابتلا به تند نفسی گذرا یا تاکی پنه (transient tachypnea) قرار دارند. در تاکی پنه سرعت تنفس نوزاد در چند روز اول بعد از زایمان بسیار سریع می باشد. سزارین هایی که قبل از هفته ۳۹ بارداری انجام می شود و یا سزارین هایی که در آن مدرک کافی برای بلوغ مناسب ریه های جنین وجود ندارد، ریسک ایجاد سایر مشکلات تنفسی مانند سندرم دیسترس تنفسی افزایش می یابد. در سندرم دیسترس تنفسی نوزاد به سختی تنفس خواهد کرد.
  2. آسیب ناشی از جراحی: این عارضه به ندرت رخ می دهد، اما ممکن است در طول جراحی پوست نوزاد دچار خراش تصادفی شود.

خطرات سزارین برای مادر:

  1. التهاب و عفونت در غشاها و دیواره های رحم: این شرایط که به آن اندومتریت هم گفته می شود، می تواند با تب، ترشحات بد بوی واژن و درد رحم همراه باشد.
  2. افزایش میزان خونریزی: طی انجام جراحی سزارین در مقایسه با جراحی واژینال ممکن است شما در خطر از دست دادن خون قابل توجهی باشید. در موارد لازم مادر نیاز به دریافت چند واحد خون خواهد داشت.
  3. خطرات بیهوشی در سزارین: احتمال واکنش جانبی نسبت به نوع داروی بیهوشی به کار رفته در نتیجه سزارین وجود دارد. بعد از بلاک کردن نخاع و یا ترکیبی از بی حسی نخاع – اپیدورال (نوعی از بیهوشی که عموما در سزارین به کار می رود)، به ندرت ممکن است مادر در روز بعد از زایمان دچار سردرد شدیدی شود.
  4. لخته های خونی: ریسک ایجاد لخته های خونی در ورید پا یا ارگان های لگن بعد از انجام عمل سزارین در مقایسه با زایمان طبیعی بالا می باشد. ریسک بروز لخته های خونی از خطرات بعد از سزارین محسوب می شود. اگر لخته خونی وارد ریه ها شود (امبولیسم ریوی)، احتمال مرگ نیز وجود خواهد داشت. تیم متخصصین برای پیشگیری از بروز لخته های خونی اقدامات پیشگیرانه ای را انجام خواهند داد. شما نیز می توانید با پیاده روی مرتب بعد از جراحی به جلوگیری از ایجاد لخته های خونی کمک کنید.
  5. عفونت زخم: احتمال بروز عفونت در عمل سزارین در مقایسه با زایمان طبیعی بیشتر می باشد. عفونت های ناشی از سزارین عموما در نواحی برش و یا داخل رحم ایجاد می شود.
  6. آسیب ناشی از جراحی: احتمال بروز این عارضه نادر است اما در برخی موارد ممکن است برخی ارگان ها مانند مثانه طی جراحی سزارین آسیب ببیند. در صورتی که شما چندین سزارین متعدد انجام داده باشید احتمال بروز آسیب ناشی از جراحی در شما بیشتر خواهد بود. در برخی موارد آسیب ناشی از سزارین به سایر ارگان ها سبب می شود فرد به انجام جراحی دیگری نیاز داشته باشد.
  7. افزایش برخی خطرات در بارداری های آینده: بعد از انجام سزارین شما در بارداری های آینده با مشکلات بیشتری رو به رو خواهید بود (خطرات حاملگی بعد از سرازین). از جمله این مشکلات می توان به مشکلاتی در جفت مانند چسبیدن قسمتهایی از جفت به دیواره رحم در بارداری های بعدی اشاره کرد. ریسک پارگی رحم در زایمان بعدی وجود دارد، زیرا ممکن است محل برش سزارین قبلی حین وضع حمل پاره شود. بنابراین اگر قصد انجام زایمان واژینال را بارداری های بعدی داشته باشید، در آن صورت با مشکلاتی رو به رو خواهید بود.

انجمن دندانپزشکی کودکان

عوارض و خطرات عمل سزارین

۵ (۱۰۰%) ۱ vote

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

وازکتومی که همچنین به نام استریلیزاسیون مردانه شناخته می شود، یک عمل جراحی است که به معنای حفاظت در برابر بارداری به طور دائم است، بنابراین فوق العاده موثر است. وازکتومی جراحی ساده ای است که توسط یک پزشک می تواند در یک مطب، بیمارستان یا کلینیک انجام شود. لوله های کوچکی که در کیسه بیضه شما وجود دارند که اسپرم را حمل می کنند، بریده می شوند یا مسدود می شوند، بنابراین اسپرم ها نمی توانند بدن شما را ترک کنند و باعث بارداری شوند. این روش بسیار سریع است و شما می توانید در همان روز به خانه برگردید. وتقریبا  ۱۰۰٪ در جلوگیری از بارداری مؤثر است.

همه چیز درباره عمل وازکتومی در مردان

عمل وازکتومی

دو نوع وازکتومی وجود دارد:

  1. روش برش
  2. روش بدون تیغ (بدون برش): روش های بدون برش خطر ابتلا به عفونت و سایر عوارض جراحی را کاهش می دهد، و به طور کلی مدت زمان لازم برای بهبودی را کم می کند.

عمل وازکتومی قابل برگشت است؟

  • وازکتومی ها دائمی هستند، بنابراین معمولا نمی توانند برگرداننده شوند. شما باید تنها یک وازکتومی داشته باشید، اگر ۱۰۰٪ مطمئن هستید که نمی خواهید فرد دیگری را برای بقیه عمر خود باردار کنید.

اصطلاح “وازکتومی” از نام لوله های کیسه های بیضه شما گرفته شده است که در طول این جراحی مسدود می شوند (واس دفرنس).

وازکتومی چگونه کار می کند؟

اسپرم – سلول های میکروسکوپی که با یک تخمک همراه می شوند و یک بارداری را پدید می آورند – در بیضه های شما ساخته می شوند. اسپرم از بیضه ها از طریق دو لوله به نام واس دفرنس خارج می شود و با مایعات دیگر مخلوط می شود تا منی را بسازد. اسپرم در مایع منی می تواند باعث ایجاد حاملگی شود اگر به هر طریقی داخل واژن وارد شود.

  • یک وازکتومی هر لوله واس دفرنس را مسدود می کند یا آن را می برد، که اسپرم را از منی شما خارج می کند. سلول های اسپرم هنوز در بیضه های شما قرار دارند و توسط بدن شما جذب می شوند. پس از ۳ ماه پس از وازکتومی، مایع منی هیچ اسپرمی ندارد و بنابراین نمی تواند باعث بارداری شود.
  • وازکتومی ها حس داشتن یک ارگاسم یا انزال را تغییر نمی دهند. منی شما همچنان بعد از وازکتومی همان شکل است، همان طعم را می دهد، همان حس را می دهد، فقط نمی تواند کسی را باردار کند.

آیا وازکتومی موثر است؟

وازکتومی یکی از مؤثرترین انواع روش های جلوگیری از بارداری است. وازکتومی تقریبا ۱۰۰٪ در جلوگیری از بارداری موثر است – اما نه بلافاصله. حدود ۳ ماه طول می کشد تا منی بدون اسپرم شود.

  • چند ماه پس از عمل وازکتومی شما، یک آزمایش ساده به نام تجزیه و تحلیل اسپرم انجام خواهید داد، تا وجود  اسپرم را در منی خود بررسی کنید. در صورت داشتن رابطه جنسی به شما یک کاندوم مخصوص برای جمع آوری یک نمونه منی داده خواهد شد، یا از شما خواسته می شود که درون یک فنجان برای جمع آوری یک نمونه منی، خودارضایی کنید. پزشک شما به شما خواهد گفت که چه زمانی اسپرم در مایع منی وجود ندارد و وازکتومی به عنوان یک روش جلوگیری از بارداری کار می کند. شما نباید رابطه جنسی محافظت نشده را تا زمانی که پزشک تان می گوید که بی خطر است انجام دهید.
  • وازکتومی واقعا موثر است زیرا طراحی شده است تا دائمی باشد و شما نمی توانید آن را فراموش کنید یا  خرابکاری کنید. این مانع از باردار کردن شخص دیگری برای بقیه زندگی شما می شود. بنابراین دکتر شما می گوید اسپرم دیگر در مایع منی شما وجود ندارد، این به آن معنی است که شما مجبور نیستید هر کاری برای جلوگیری از بارداری انجام دهید.

آیا وازکتومی شما را از STDs محافظت می کند؟

نه. وازکتومی از شما یا شرکای شما از عفونت های منتقله از راه تماس جنسی محافظت نمی کند. منی هنوز می تواند STD ها را حمل کند، حتی اگر اسپرم نداشته باشد. و برای برخی از STDs ها، شما تنها چیزی که نیاز دارید، تماس پوست به پوست است برای اینکه آن را از کسی بگیرید.

  • از کاندوم برای کاهش شانس مبتلا شدن یا گسترش STD ها استفاده کنید.

آیا وازکتومی امن است؟

وازکتومی ها فوق العاده ایمن هستند، و تعداد کمی از مردم عوارض جراحی را تجربه می کنند. اما مانند همه جراحی ها، خطرات احتمالی وجود دارد. شایع ترین خطرات ناشی از وازکتومی جزئی و قابل درمان است.

آیا می توانم وازکتومی انجام دهم؟

اکثر افراد دارای یک آلت و بیضه می توانند کاندید یک وازکتومی بی خطر باشند. پزشک تان با شما در مورد سلامتیتان صحبت خواهد کرد تا اطمینان حاصل کند که وازکتومی مناسب شماست. شما باید تنها در صورتی وازکتومی انجام دهید، که کاملا مطمئن هستید که نمی خواهید برای بقیه زندگی خود بچه دار شوید.

یک وازکتومی ممکن است انتخاب خوبی برای شما نباشد اگر:

  • شما ممکن است در آینده دوست داشته باشید که از طریق بیولوژیکی یک کودک داشته باشید.
  • شما زیر فشار شریک تان، دوستان یا خانواده تان قرار گرفته اید.
  • شما امیدوار هستید که وازکتومی مشکلاتی را که ممکن است موقتی باشند، از قبیل ازدواج و یا مشکلات جنسی، بیماری های روانی یا فیزیکی کوتاه مدت، نگرانی های مالی یا کاری را حل کند.

آیا یک وازکتومی می تواند برگردانده شود؟

وازکتومی به معنای دائمی بودن است، معمولا آنها نمی توانند برگردانده شوند. گاهی اوقات ممکن است یک وازکتومی معکوس شود، اما هیچ تضمینی وجود ندارد، باروری شما ممکن است هیچوقت برنگردد. معکوس کردن وازکتومی یک جراحی پیچیده است و می تواند بسیار گران باشد. برعکس کردن یک وازکتومی به این عوامل بستگی دارد:

  • این وازکتومی را برای چه مدتی داشته اید.
  • نوع وازکتومی که شما دریافت کردید.
  • آیا بدن شما آنتی بادی هایی علیه اسپرم را تولید کرده است. (زمانی که سیستم ایمنی بدن شما به اسپرم حمله می کند)
  • اگر در هنگام دریافت وازکتومی به فکر دریافت جراحی معکوس کردن هستید، احتمالا بهتر است که وازکتومی نکنید.

قبل از اینکه یک وازکتومی انجام بدهید، در مورد تغییرات احتمالی زندگی که ممکن است در آینده تاثیر بگذارد مانند طلاق، یک شریک جدید یا مرگ فرزندان فکر کنید. شما برای داشتن یک وازکتومی نیاز به داشتن اجازه شریک تان ندارید، اما ممکن است مفید باشد که در مورد آن با شریک تان (یا هر کسی که می تواند حمایت و مشاوره به شما ارائه دهد) صحبت کنید.

  • راه های دیگری برای جلوگیری از بارداری وجود دارد که دائمی نیستند مانند کاندوم، و همسرتان گزینه های جلوگیری از بارداری بسیاری پیش رویش دارد. IUD ها و ایمپلنت ها تقریبا همانند وازکتومی ها موثر هستند و برای مدت طولانی موثر هستند، اما دائمی نیستند.

وازکتومی

خطرات وازکتومی چیست؟

انجام دادن وازکتومی معمولا بسیار امن است. اما مانند تمام جراحی ها، ممکن است برخی از خطرات وجود داشته باشد. مواردی مانند درد موقت، کبودی و عفونت شایع ترین آنها هستند. برای درمان عفونت شما ممکن است به آنتی بیوتیک نیاز داشته باشید. اگر یک وازکتومی انجام داده اید و یکی از این علائم عفونت را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

  • تب بیش از ۱۰۰ درجه فارنهایت
  • خون یا ترشحاتی در محل برش اسکروتوم
  • مقدار زیادی درد یا تورم در ناحیه کیسه بیضه یا بیضه شما

سایر مشکلات احتمالی با وازکتومی عبارتند از:

  • خونریزی در محل برش جراحی (اما معمولا خود به خود متوقف خواهد شد)
  • خونریزی زیر پوست که ممکن است موجب تورم یا کبودی شود (به نام هماتوم). معمولا به خودی خود از بین می رود. قرار دادن یخ بر روی کبودی و مصرف داروهای ضد درد می تواند کمک کننده باشد.
  • تورم (که به اسم گرانولامای اسپرمی شناخته می شود)، ناشی از نشت اسپرم از واس دفرنس شما است. معمولا به خودی خود از بین می رود، اما ممکن است نیاز باشد که پزشک آن را تخلیه کند.
  • درد موقت یا ناراحتی معمول است، اما شما می توانید مسکن مصرف کنید و لباس های حمایتی بپوشانید که اجازه ندهد بیضه های شما آویزان شود. درد دراز مدت واقعا غیر معمول است، اما ممکن است اتفاق بیفتد. اگر چنین اتفاقی رخ دهد، شما باید با یک پزشک یا پرستار برای درمان احتمالی صحبت کنید.
  • به ندرت، پایانه های واس دفرنس شما دوباره رشد می کنند، که می تواند یک بارداری را ایجاد کند.

یک وازکتومی چقدر هزینه دارد؟

هزینه وازکتومی متفاوت است و بستگی به این دارد که شما در چه مکانی آن را دریافت می کنید، چه نوعی از آن را دریافت می کنید و اینکه آیا شما بیمه درمانی دارید و اینکه آیا بیمه درمانی تان تمام یا بخشی از هزینه را پوشش می دهد یا خیر.

  • حتی اگر وازکتومی شما بیشتر از سایر روش ها هزینه کند، معمولا در طولانی مدت در پول شما صرفه جویی می کند، زیرا همیشگی است. وازکتومی حدود ۶ برابر ارزانتر از عقیم سازی یک زن است.

وازکتومی ها فوق العاده راحت هستند.

هنگامی که شما یک وازکتومی انجام دادید و پزشک شما می گوید دیگر اسپرم در مایع منی وجود ندارد، این به آن معنی است که شما و شریک تان مجبور به انجام هیچ کار دیگری برای جلوگیری از حاملگی نیستید. نیاز نیست به داروخانه بروید، نیاز نیست چیزی بخرید یا استفاده کنید، نیاز نیست قبل از داشتن رابطه جنسی چیزی را آماده کنید.

وازکتومی شما می تواند زندگی جنسی شما را بهتر کند.

  • وازکتومی در هورمون های شما و یا میل جنسی تان اختلال ایجاد نمی کند. حس داشتن یک ارگاسم تغییر نخواهد کرد. منی شما هنوز هم به همان شکل است همان بو و مزه را می دهد، فقط نمی تواند کسی را باردار کند.
  • وازکتومی، بار جلوگیری از بارداری را از روی دوش شریک تان بر می دارد، که می تواند رابطه شما را تقویت کند و صمیمیت را برای او لذت بخش تر هم بکند. هنگامی که شما و همسرتان می توانید به جای جلوگیری از بارداری بر روی یکدیگر متمرکز شوید، رابطه جنسی می تواند بسیار لذت بخش تر باشد.

انجمن دندانپزشکی کودکان

عمل وازکتومی چیست؟

۴ (۸۰%) ۲ votes

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

گیاه دارویی بیدمشک از بید معمولی با نام نژادی از درخت بید است که اندازه آن از بید معمولی کوچکتر ولی سنبله های آن دارای اسانس معطری است. جالب است بدانید که گل های گیاه دارویی بیدمشک قبل از باز شدن برگ ها ظاهر می شوند و معطرند و رنگ این گیاه در بهترین نوع بیشتر است. اسانسی از گل های این گیاه گرفته می شود که به آن عرق بیدمشک می گویند، که همراه با شربت جهت معطر شدن شربت مصرف می شود. طبیعت گیاه بیدمشک سرد و تر و مقوی قوای دماغی و قلب و مفرح مزاج است و سردردهای مزاج را تسکین می دهد. خواص بیدمشک شامل تقویت‌ کننده قلب، اعصاب و محرک قوای جنسی بوده، همچنین دستگاه گوارش را تقویت کرده و اشتها را افزایش می‌ دهد و جوشانده برگ یا پوست درخت آن سبب دفع انگل‌ ها و کرم‌ های معده و روده می‌ شود. از مهمترین خواص عرق بیدمشک نیز خاصیت آرام بخشی و خواب‌ آوری است. جوشانده گل بیدمشک همراه با شکر، ناراحتی‌ های عصبی، افسردگی، درد‌ های عصبی و روماتیسمی را بهبود می‌ بخشد. عرق بیدمشک از سوغات شهر ارومیه است.

فواید مصرف عرق بیدمشک در بارداری

بارداری

با توجه به اینکه یکی از مشکلات شایع زنان در طی بارداری، افسردگی دوران بارداری و تنش‌ های روحی است، برای تسکین این تنش‌ ها در صورت ضرورت می‌ توانید از مقدار کمی مخلوط عرق بیدمشک و عرق بهارنارنج استفاده نمود. از آن جایی که هرگونه تنش روحی و جسمی در سلامت آینده کودک موثر است، اهمیت به بهبود حالات مادران باردار بسیار مهم است.

  • استفاده از عرق بیدمشک در بارداری یکی از پرطرفدارترین عرقیجات در میان زنان باردار به شمار می‌رود، با این وجود به دلیل طبیعت سرد آن، مصرف بیش از حد آن ممکن است به جنین آسیب وارد کند. همچنین لازم به ذکر است برای اطمینان از سالم بودن گیاهان دارویی مورد استفاده، بهتر است محصولات شرکت‌ های معتبر و با علامت استاندارد استفاده شود.

بیدمشک و درمان بی خوابی

بیدمشک

برای درمان بی خوابی می توانید از برگ یا گل بیدمشک کمک بگیرید. ۵۰ گرم بیدمشک خشک شده را در یک لیتر آب جوش ۲ دقیقه بجوشانید و ۱۲ دقیقه دم کنید. سپس آن را صاف کرده و هر روز سه بار هر بار یک فنجان از آن را بنوشید.

  • برای دم کرده گل بیدمشک، باید ۵۰ گرم گل بیدمشک را که خشک کرده اید در یک لیتر آب خیلی جوش ۱۲ دقیقه دم کنید و شیرین کرده، هر روز سه بار و هر بار یک فنجان از آن را قبل از صرف غذا بنوشید.

دمنوش بیدمشک مفید برای درمان جوش های صورت:

  • دمنوش گیاهی بیدمشک، یک چای ضد عفونی‌ کننده و ضدباکتری است که توسط بسیاری از حکمای طب سنتی توصیه شده است. این چای ضد عفونی‌ کننده خوبی برای دستگاه گوارش است و نوشیدن آن موجب تسکین جوش‌های بدن و بر طرف شدن آن ها می‌ شود. نوشیدن این چای موجب از بین رفتن حرارت درونی بدن شده که افراد پس از نوشیدن این چای احساس خنکی می‌ کنند.

برخی خواص عرق بیدمشک

عرق بیدمشک

  1. مصرف آن بدون شیرین کننده، قند خون را کاهش می دهد.
  2. مصرف آن برای درمان کم خونی مفید است.
  3. تقویت کننده دستگاه عصبی است.
  4. این گیاه تب را پایین می آورد.
  5. تقویت کننده قلب است.
  6. سردرد ها و علائم قاعدگی را تسکین می دهد.
  7. درد های مربوط به بیماری های التهابی مانند التهاب استخوان و مفصل را کاهش می دهد.
  8. برای تقویت حافظه مفید است.
  9. دم کرده برگ این گیاه برای دفع سنگ کیسه صفرا مفید است.

طرز تهیه شربت بیدمشک:

برای تهیه شربت بیدمشک، شکر یک پیمانه، آب دو پیمانه و عرق بیدمشک نصف پیمانه مورد نیاز است. به این منظور، آب را درون ظرف ریخته، حرارت می‌ دهیم تا به جوش آید، زمانی که آب به جوش آمد، شکر را به آن اضافه کرده و اجازه می‌ دهیم به مدت ۲ دقیقه بجوشد، سپس آن را از روی حرارت برداشته تا سرد شود.

  • پس از اینکه شهد کمی خنک شد، آب، شهد و عرق بید مشک را به میزان دلخواه مخلوط کرده و در پایان کمی گلاب و زعفران به شربت بیدمشک اضافه کنید تا خوش عطرتر شود. از شربت بیدمشک یه عنوان داروی ضد گرما زدگی استفاده می شود.

مضرات بیدمشک:

عرق بیدمشک، قند خون را پایین می‌ آورد و نوشیدن آن بدون مواد شیرین کننده به مقدار قابل توجهی قند خون را کاهش می‌ دهد. مصرف بیدمشک در کودکان زیر ۲ سال، زنان باردار و مادران شیرده بایستی با احتیاط مصرف شود.

  • افراد با سن کمتر از ۱۶ سال که مبتلا به سرماخوردگی، آنفولانزا یا آبله مرغان هستند و اشخاصی که مبتلا به زخم‌ های دستگاه گوارشی، گاستریت و نفخ هستند، بایستی از مصرف بید مشک و عرق آن خودداری کنند.

انجمن دندانپزشکی کودکان

خواص درمانی و دارویی بیدمشک

۵ (۱۰۰%) ۲ votes

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

سرطان های شایع در زنان، سرطان هایی هستند که ارگان های تولید مثل زنان را درگیر می کنند، از جمله سرطان های شایع در زنان می توان به سرطان دهانه رحم، سرطان تخمدان، سرطان رحم، سرطان واژن اشاره کرد. هر کدام از انواع سرطان های شایع در زنان، علائم و فاکتورهای خطر خاص خود را دارند، که در این مطلب به علائم انواع سرطان در زنان، راه های درمانی و نحوه تشخیص هر کدام از آن ها پرداخته شده است.

انواع سرطان

انواع سرطان های شایع در زنان

سرطان دهانه رحم:

انواع سرطان

سرطان دهانه رحم یکی از سرطان های شایع در زنان می باشد و وقتی سرطان در دهانه رحم یا گردنه رحم آغاز شود به آن سرطان دهانه رحم یا سرویکس گفته می شود. سرویکس در انتهای پایینی رحم قرار دارد و واژن را به بخش بالایی رحم پیوند می دهد. رحم، فضایی است که به هنگام بارداری، جنین در آن رشد می کند.

پیشگیری از سرطان دهانه رحم:

سرطان دهانه رحم در اغلب کشورهای غربی قابل پیشگیری است، زیرا آزمایشات غربالگری و واکسن های مناسبی برای پیشگیری از عفونت ویروس پاپیلومای انسانی وجود دارد. وقتی سرطان دهانه رحم به موقع و در مراحل اولیه تشخیص داده شود قابل درمان خواهد بود و نرخ بقای فرد در آن بالاست. دو مورد از آزمایشات غربالگری که می تواند به پیشگیری از سرطان دهانه رحم یا سرویکس کمک کند، عبارت است از:

  1. تست پاپ اسمیر: در تست پاپ اسمیر تغییرات سلولی و وجود پیش سازهای سرطانی در سرویکس که احتمال دارد در آینده به سرطان دهانه رحم تبدیل شود مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
  2. آزمایش اچ پی وی: آزمایش اچ پی وی به دنبال ویروسی به نام پاپیلومای انسانی یا اچ پی وی می گردد، زیرا ویروس HPV می تواند منجر به بروز تغییرات سلولی شود.

پاپ اسمیر چگونه انجام می شود؟

آزمایش پاپ اسمیر به همه خانم های ۲۱ تا ۶۵ ساله توصیه می شود و می تواند در مطب دکتر متخصص زنان به صورت سرپایی انجام شود. در طول پاپ اسمیر پزشک با استفاده از ابزاری پلاستیکی و یا فلزی به نام اسپکولوم واژن را باز می کند. به این ترتیب پزشک می تواند واژن و سرویکس را معاینه کند و سپس تعدادی سلول و مقدار کمی مخاط ناحیه سرویکس و نواحی پیرامون آن را بر می دارد. سپس نمونه روی اسلاید قرار داده شده و برای بررسی بیشتر به آزمایشگاه فرستاده می شود. در آزمایشگاه نمونه بررسی خواهد شد تا از نرمال بودن سلول ها اطمینان حاصل شود.

  • سلول های جمع آوری شده در پاپ اسمیر همچنین به لحاظ وجود ویروس اچ پی وی می تواند مورد بررسی قرار بگیرد.
  • وقتی تست پاپ اسمیر انجام شود پزشک می تواند معاینه لگن را انجام دهد، با معاینه لگن رحم، تخمدان ها و سایر ارگان ها مورد بررسی قرار خواهد گرفت تا اطمینان حاصل شود مشکلی وجود ندارد.
  • شما باید پاپ اسمیر را از سن ۲۱ سالگی آغاز کنید. این غربالگری به منظور پیشگیری از سرطان دهانه رحم یا سرویکس انجام می شود و آزمایشی بسیار موثر و قابل اطمینان می باشد.
  • پاپ اسمیر تنها برای پیشگیری از سرطان دهانه رحم یا سرطان سرویکس موثر می باشد و در مورد سرطان تخمدان ها، سرطان رحم، سرطان واژن و یا سرطان فرج موثر نمی باشد. اگر آزمایش پاپ اسمیر را به طور مرتب انجام می دهید متوجه علائم غیر معمول باشید. اگر جواب آزمایش پاپ اسمیر نرمال باشد پزشک ممکن است به شما بگوید که سه سال دیگر برای انجام تست مجدد مراجعه کنید.
  • اگر شما ۳۰ سال یا بیش از ۳۰ سال دارید ممکن است تست اچ پی وی HPV را نیز در کنار پاپ اسمیر انجام دهید. هر دوی این آزمایشات توسط پزشک همزمان انجام خواهد شد. اگر نتایج تست نرمال باشد شانس ابتلا به سرطان دهانه رحم یا سرویکس در چند سال آینده در شما پایین است.
  • در بازه سنی ۲۱ تا ۶۵ سال انجام آزمایش پاپ اسمیر به طور مرتب و بر اساس دستور پزشک بسیار اهمیت دارد. اگر شما بالای ۶۵ سال هستید و نتایج تست پاپ اسمیر شما چند سالی است که نرمال می باشد، یا دهانه رحم (سرویکس) خود را به دلایل غیر سرطانی مانند فیبروم، طی هیسترکتومی برداشته اید در آن صورت پزشک ممکن است به شما بگوید که نیازی به انجام پاپ اسمیر نخواهید داشت.

نتایج و جواب آزمایش پاپ اسمیر و اچ پی وی:

دریافت جواب آزمایش پاپ اسمیر کمی زمان می برد. اگر نتایج تست پاپ اسمیر و HPV نشان داد که چیزی غیر نرمال می باشد، پزشک برای انجام پیگیری های بیشتر با شما تماس خواهد گرفت. دلایل زیادی برای نرمال نبودن آزمایشات وجود دارد و این لزوما بدان معنا نیست که شما به سرطان دهانه رحم مبتلا شده اید. در صورتی که وجود سلول های غیر نرمال در دهانه رحم با احتمال سرطانی شدن مشخص شود، پزشک شما را در جریان مراحل پیگیری و درمان سرطان دهانه رحم قرار خواهد داد. در اغلب موارد درمان سرطان دهانه رحم یا سرویکس موثر است. مهم است که به درستی توصیه های پزشک را دنبال کنید و درمان های لازم را دریافت کنید.

سرطان تخمدان:

انواع سرطان

یکی دیگر از سرطان های شابع در زنان سرطان تخمدان می باشد، وقتی سرطان در تخمدان ها آغاز شود به آن سرطان تخمدان می گویند. هر خانم دو تخمدان در ناحیه لگنی خود در هر دو طرف رحم دارد. تخمدان ها وظیفه تولید هورمون ها و تخمک ها را دارند. سرطان تخمدان یکی از مرگبارترین سرطان های زنان است که در مسیر باروری زنان می تواند اتفاق بیفتد، در واقع سرطان تخمدان کشنده است اما آیا سرطان تخمدان قابل درمان است؟ در صورتی که سرطان تخمدان در مراحل اولیه تشخیص داده شود، قابل درمان است و درمان می تواند به بهترین نحو عمل کند. سرطان تخمدان اغلب منجر به بروز علائمی می شود، بنابراین بسیار مهم است که این علائم را بشناسید. برخی از این علائم ممکن است به دلایلی غیر از سرطان مربوط باشد، اما تنها راه تشخیص این مطلب مراجعه به پزشک است.

تغییرات یا جهش در ژن های BRCA می تواند ریسک ابتلا به سرطان تخمدان را افزایش دهد.

برخی اوقات تغییرات یا بروز جهش ها می تواند مانع از عملکرد صحیح ژن های مربوطه شود. برخی از این جهش ها ممکن است در ژن های BRCA اتفاق بیفتد که نتیجه آن تقسیم سلولی سریعی خواهد بود که می تواند به سرطان تخمدان تبدیل شود. همه زنان ژن های BRCA1 و BRCA2 را دارند اما تنها برخی از خانم ها در این ژن ها دچار جهش می شوند. حدود یک نفر از هر ۵۰۰ خانم در آمریکا به جهش در این ژن ها دچار است. اگر مادر یا پدر شما دچار جهش در این ژن ها باشد شانس شما در داشتن آن ۵۰ درصد خواهد بود.

  • شیوع این جهش ها در برخی قومیت ها از جمله اشکنازی یهودی بالا می باشد.
  • داشتن این جهش ها لزوما منجر به بروز سرطان سینه و یا سرطان تخمدان نخواهد شد، اما داشتن این جهش ها شما را در خطر ابتلا به این سرطان ها قرار می دهد.
  • حدود ۵۰ نفر از ۱۰۰ خانمی که دچار جهش در این ژن ها هستند، تا ۷۰ سالگی به سرطان سینه (سرطان پستان) دچار می شوند، در حالی که ۷ نفر از هر ۱۰۰ خانم در یک جمعیت معمولی در آمریکا به سرطان پستان دچار خواهند شد.
  • حدود ۳۰ نفر از هر ۱۰۰ خانمی که دارای این جهش ها می باشند، تا رسیدن به ۷۰ سالگی به سرطان تخمدان مبتلا خواهند شد، در حالی که این آمار در جمعیت طبیعی یک نفر از هر ۱۰۰ نفر می باشد.
  • اگر سابقه خانوادگی در ابتلا به سرطان پستان دارید و یا دچار تغییرات ژنتیکی در این ژن ها هستید، احتمال بیشتری برای ابتلا به سرطان تخمدان دارید.

پیشگیری از سرطان تخمدان:

در مورد راه های کاهش ریسک ابتلا به سرطان تخمدان با پزشک خود مشورت کنید. برخی از راه های پیشگیری از سرطان تخمدان عبارتند از:

  1. مصرف آنتی استروژن ها و سایر داروهایی که تولید استروژن را در بدن کاهش داده و یا مسدود می کنند.
  2. انجام جراحی های پیشگیرانه: ماستکتومی پیشگیرانه (برداشت بافت پستان) برای پیشگیری از سرطان سینه در خانم هایی با جهش ژنتیکی
  3. سالپینگو اووفورکتومی (برداشت تخمدان ها و لوله های فالوپ)

فاکتور های خطر برای سرطان تخمدان:

هیچ راهی برای اطمینان از این مطلب وجود ندارد که شما به سرطان تخمدان دچار خواهید شد. اغلب خانم هایی که به سرطان تخمدان مبتلا می شوند فاکتور خطری ندارند. اما با این حال فاکتورهایی وجود دارد که می تواند ریسک بروز سرطان تخمدان را افزایش دهد. برخی از فاکتورهای که ریسک سرطان تخمدان را افزایش می دهند، عبارتند از:

  • میانسالی یا افزایش سن
  • داشتن سابقه خانوادگی در ابتلا به سرطان تخمدان
  • داشتن جهش ژنتیکی در ژن های BRCA1 و BRCA2
  • داشتن سرطان پستان، کولورکتال، سرویکس و یا ملانوما
  • قومیت اشکنازی یهودی
  • عدم باردار شدن
  • ابتلا به اندومتریوز
  • علاوه بر این برخی مطالعات نشان داده است خانم هایی که به مدت ۱۰ سال یا بیشتر از استروژن تنها (بدون پروژسترون) استفاده می کنند، در خطر ابتلا به سرطان تخمدان قرار دارند.

اگر یک یا چند مورد از این فاکتورها در شما وجود داشته باشد، این بدان معنا نیست که شما به سرطان تخمدان مبتلا خواهید شد. اما در این مورد حتما باید با پزشک خود مشورت کنید.

علائم سرطان تخمدان:

سرطان تخمدان می تواند علائم زیر را ایجاد کند:

  • خونریزی واژن و یا ترشحاتی از واژن که غیر نرمال می باشد.
  • درد در ناحیه لگن و زیر شکم
  • کمر درد
  • نفخ، احساس تورم در زیر معده و یا احساس پر بودن
  • احساس پر شدن سریع در حین خوردن
  • تغییراتی در دفع ادرار یا یبوست و یا اسهال

اگر بروز خونریزی از واژن برای شما غیر معمول می باشد، باید فورا به پزشک خود مراجعه کنید. اگر هر کدام از علائم به مدت بیش از دو هفته و به طور غیر نرمالی ادامه پیدا کرد، باید به پزشک مراجعه کنید. این علائم اغلب علتی غیر از سرطان تخمدان دارد، اما تشخیص این مطلب به عهده پزشک می باشد. اگر سرطان تخمدان در مراحل اولیه مشخص شود درمان به احتمال زیاد می تواند موثر واقع شود.

درمان سرطان تخمدان:

سرطان تخمدان به چند طریق درمان می شود. البته درمان سرطان تخمدان بستگی به نوع سرطان و میزان گسترش آن دارد. روش های درمان سرطان تخمدان عبارت است از جراحی، شیمی درمانی و پرتو درمانی یا تابش درمانی. معمولا درمان برای سرطان تخمدان ترکیبی از جراحی و شیمی درمانی است.

  • جراحی برای درمان سرطان تخمدان: در این روش جراح بافت سرطانی را خارج می کند.
  • شیمی درمانی برای درمان سرطان تخمدان: در شیمی درمانی با استفاده از داروهای مخصوصی توده های سرطانی کوچک شده و یا از بین می روند. این داروها می تواند به صورت قرص و یا آمپول وریدی و یا به هر دو فرم مصرف شود.
  • پرتو درمانی یا تابش درمانی: در روش پرتو درمانی از اشعه هایی با انرژی بالا به منظور از بین بردن توده سرطانی در سرطان تخمدان استفاده می شود.

درمان های متفاوت می تواند بسته به تیم پزشکی شما مورد نظر قرار گیرد. متخصص آنکولوژیست زنان در درمان سرطان های مربوط به سیستم باروری خانم ها آموزش دیده است. انکولوژیست پرتو درمانی یا تابش درمانی به پزشکانی گفته می شود، که در زمینه درمان سرطان با استفاده از تابش اشعه آموزش دیده اند.

سرطان رحم:

انواع سرطان

سرطان رحم نیز جزء سرطان های شایع در زنان می باشد، بروز سرطان در رحم با نام سرطان رحم شناخته می شود. رحم ارگانی شبیه به گلابی است (زیر شکم بین مفاصل ران قرار دارد). رحم ارگانی است که به هنگام بارداری جنین در آن رشد می کند. شایع ترین نوع سرطان رحم، سرطان آندومتر می باشد که منشا آن در لایه آندومتر رحم است. در صورتی که سرطان رحم به موقع تشخیص داده شود درمان به نحو موثری عمل خواهد کرد.

علائم سرطان رحم عبارت است از:

  • ترشحات واژینال که غیر معمول می باشد.
  • خونریزی غیر نرمال از واژن برای مثال خونریزی های بسیار سنگین و یا بروز خونریزی در دوران بعد از یائسگی و یا خونریزی در دوران بین پریود ها و یا هر خونریزی که طولانی و سنگین تر از حد معمول می باشد
  • احساس درد یا فشار در لگن

به علائم توجه داشته باشید. در صورتی که دچار خونریزی واژینال می شوید فورا پزشک خود را در جریان بگذارید. در صورتی که علائم به مدت بیش از دو هفته ادامه پیدا کند، حتما به پزشک مراجعه کنید. در اغلب موارد عللی غیر از سرطان رحم در بروز علائم دخالت دارد، اما تنها راه اطمینان مراجعه به پزشک می باشد.

پیشگیری از سرطان رحم:

راه شناخته شده ای برای پیشگیری از سرطان رحم وجود ندارد. اما نکاتی وجود دارد که می تواند شانس ابتلا به سرطان رحم را کاهش دهد. از جمله این موارد عبارت است از:

  • استفاده از قرص های کنترل بارداری
  • حفظ وزن در محدوده نرمال و داشتن فعالیت مناسب فیزیکی
  • مصرف توام استروژن و پروژسترون اگر در دوران یائسگی قرار دارید و تحت هورمون درمانی هستید.

به یاد داشته باشید که تست پاپ اسمیر برای غربالگری سرطان رحم استفاده نمی شود. تست پاپ اسمیر تنها برای غربالگری سرطان دهانه رحم یا سرطان سرویکس موثر می باشد. غربالگری روتینی برای سرطان رحم توصیه نشده است. به همین دلیل شما باید علائم سرطان رحم را بشناسید و به موقع به پزشک مراجعه کنید. اگر تصور می کنید در خطر ابتلا به سرطان رحم قرار دارید به پزشک مراجعه کرده و در مورد تست های احتمالی که باید انجام دهید با پزشک مشورت کنید. در صورتی که شما در خطر سرطان رحم قرار داشته باشید پزشک از ناحیه اندومتر نمونه برداری کرده و یا سونوگرافی ترانس واژینال را انجام خواهد داد. پزشک می تواند این تست ها را در مطب خود انجام دهد.

فاکتور های خطر برای سرطان رحم:

  • افزایش سن و سنین بالای ۵۰ سال
  • چاق بودن
  • مصرف استروژن تنها در طول دوران یائسگی (بدون استفاده از پروژسترون)
  • داشتن مشکلاتی در باردار شدن، داشتن کمتر از ۵ پریود در سال هر زمان قبل از شروع یائسگی
  • مصرف تاموکسیفن، این دارو در درمان برخی انواع سرطان پستان مورد مصرف دارد.
  • داشتن سابقه خانوادگی در ابتلا به سرطان رحم، کولون و یا تخمدان

به خاطر داشته باشید داشتن فاکتورهای خطر ذکر شده به این معنا نخواهد بود که شما به سرطان رحم دچار خواهید شد، اما باید به منظور انجام تست های بیشتر به پزشک مراجعه کنید.

سرطان واژن و فرج:

انواع سرطان

وقتی سرطان در سلول های واژن اتفاق بیفتد سرطان واژن نامیده می شود. واژن همچنین به عنوان کانال زایمان نیز شناخته می شود و بین بخش انتهایی رحم و فضای بیرون بدن قرار دارد. وقتی سرطان در فرج اتفاق بیفتد به آن سرطان فرج گفته می شود. فرج به بخش بیرونی تر ارگان های ژنیتال یا تناسلی زنان اطلاق می شود که از لابیا تشکیل شده است. سرطان فرج اغلب در لبه داخلی لابیا اتفاق می افتد. در صورت تشخیص به موقع و زود هنگام سرطان واژن و فرج بیماری به نحو موثری قابل درمان است.

  • برای چکاپ سرطان واژن و سرطان فرج باید به طور منظم به پزشک مراجعه کنید. در طول چکاپ ها پزشک با استفاده از معاینه لگن می تواند علائم سرطان واژن و یا فرج را مورد معاینه قرار دهد.
  • همچنان به خاطر داشته باشید تست پاپ اسمیر برای غربالگری سرطان واژن و فرج استفاده نمی شود. پاپ اسمیر برای غربالگری سرطان دهانه رحم یا سرویکس مورد مصرف دارد.
  • خیلی از سرطان های واژن و فرج در اثر ویروسی به نام پاپیلومای انسانی ایجاد می شود. این ویروس می تواند از طریق نزدیکی جنسی بین افراد منتقل شود.
  • واکسنی وجود دارد که علیه انواعی از اچ پی وی موثر است که در بروز سرطان سرویکس، واژن و فرج دخالت دارد. واکسن های HPV در سه شات ارائه می شوند. انجام واکسیناسیون HPV حتی به دختران ۱۱ و ۱۲ ساله نیز توصیه می شود. توجه داشته باشید که واکسن HPV در آغاز ۹ سالگی نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

علائم سرطان واژن:

اغلب سرطان های واژن منجر به بروز علامتی خاص نمی شود. اما برخی علائم احتمالی چنین است:

  • ترشحات واژینال و یا خونریزی که غیر نرمال است. خونریزی های سنگین و طولانی مدت، خونریزی در دوران بین پریودها و یا خونریزی در دوران بعد از یائسگی می تواند به عنوان خونریزی غیر نرمال در نظر گرفته شود.
  • وجود خون در مدفوع و یا ادرار
  • احساس یبوست
  • درد در ناحیه لگن و زیر شکم مخصوصا در طول نزدیکی و یا دفع ادرار

علائم سرطان فرج:

سرطان فرج اغلب منجر به بروز یکی از علائم زیر می گردد:

  • سوزش، خارش و یا خونریزی در ناحیه فرج
  • تغییر رنگ در پوست ناحیه فرج، قرمز تر شدن و یا سفید تر شدن بیش از حد معمول
  • تغییرات پوستی روی فرج از جمله بروز راش یا زگیل تناسلی
  • وجود زخم در ناحیه فرج که از بین نمی رود.
  • درد در ناحیه لگن مخصوصا به هنگام دفع ادرار یا در طول نزدیکی

به خاطر داشته باشید داشتن علائم بالا به منزله ابتلا به سرطان نیست اما در صورتی که به این علائم دچار هستید باید به پزشک مراجعه کنید.

فاکتورهای خطر برای سرطان واژن و فرج:

برخی فاکتورهای خطر که می تواند شانس ابتلا به سرطان واژن و یا سرطان فرج را افزایش دهد، به این ترتیب است:

  • داشتن اچ پی وی HPV
  • داشتن توده های پیش سرطانی و یا سرطان در ناحیه سرویکس
  • داشتن برخی شرایط مانند ابتلا به ویروس اچ آی وی که می تواند منجر به ایدز شود. این ویروس می تواند منجر به تضعیف سیستم ایمنی شود.
  • سیگار کشیدن
  • داشتن خارش های مزمن یا احساس سوزش در ناحیه فرج

پیشگیری از سرطان واژن و سرطان فرج:

  • دریافت واکسن اچ پی وی واکسن HPV: این واکسن شما را علیه انواعی از ویروس اچ پی وی محافظت می کند، که می تواند در بروز سرطان های دهانه رحم یا سرویکس، واژن و فرج دخالت داشته باشد.
  • پیشگیری از ابتلا به اچ پی وی و اچ آی وی مانند اجتناب از داشتن نزدیکی
  • عدم استعمال دخانیات

انجمن دندانپزشکی کودکان

انواع سرطان های شایع در زنان

۵ (۱۰۰%) ۲ votes

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

گلودرد استرپتوکوکی، نوعی عفونت باکتریایی می باشد که سبب احساس زخم و خارش در گلو می گردد. در صورتی که گلودرد استرپتوکوکی بدون درمان باقی بماند، می تواند سبب بروز عوارضی مانند التهاب کلیه و یا تب روماتوئید گردد. تب روماتوئید ناشی از گلودرد استرپتوکوکی می تواند به التهاب و درد مفاصل، بروز نوع خاصی از راش و یا آسیب به دریچه های قلبی بیانجامد.

علائم گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد استرپتوکوکی

علائم گلودرد استرپتوکوکی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لوزه های متورم و قرمز، برخی اوقات لکه های سفیدی روی آن قرار دارد.
  • درد در ناحیه گلو که معمولا به سرعت ایجاد می شود.
  • حالت تهوع و استفراغ مخصوصا در کودکان نوپا
  • لکه های قرمز کوچک روی پشت سقف دهان
  • غدد لنفاوی متورم و تحریک شده در گردن
  • بلع دردناک
  • بدن درد
  • سردرد
  • راش
  • تب

این احتمال وجود دارد که شما یا کودک تان بسیاری از علائم لیست شده را داشته باشید، اما به گلودرد استرپتوکوکی دچار نباشید. علت بروز این نشانه ها و علائم می تواند چیزی به غیر از گلودرد استرپتوکوکی مانند عفونت ویروسی باشد. برخی دیگر از بیماری ها نیز می تواند منجر به بروز این علائم گردد. به همین دلیل است که پزشک در مورد تشخیص علت گلودرد تست هایی را انجام خواهد داد. این احتمال وجود دارد که در معرض شخصی قرار بگیرید که او ناقل باکتری استرپتوکوک باشد اما علائمی از گلودرد استرپتوکوکی را نشان ندهد.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورتی که شما و یا کودک تان هر یک از علائم زیر را تجربه کردید، فورا با پزشک تماس حاصل فرمایید:

  • گلودرد همراه با راش
  • مشکلاتی در تنفس یا بلعیدن
  • گلودرد همراه با تورم غدد لنفاوی
  • گلودردی که به مدت بیش از ۴۸ ساعت به طول انجامد.
  • تب بالاتر از ۳۸٫۳ درجه در کودکان بزرگ تر و یا تب که بیش از ۴۸ ساعت به طول انجامد.
  • در صورتی که گلودرد استرپتوکوکی تشخیص داده شده و آنتی بیوتیک تجویز شود اما بعد از مصرف آنتی بیوتک ها در طول ۴۸ ساعت باز هم بهبودی حاصل نشده باشد.

علت و عوارض گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد

علت گلودرد استرپتوکوکی ناشی از باکتری است که استرپتوکوکوس پیوژنز نام دارد. این باکتری همچنین باکتری استرپتوکوک گروه A نیز نامیده می شود. عفونت گلودرد استرپتوکوکی به شدت مسری می باشد. باکتری عامل گلودرد استرپتوکوکی می تواند از طریق عطسه و سرفه فرد آلوده منتقل شود. همچنین به اشتراک گذاشتن غذا و نوشیدنی ها نیز می تواند در انتقال باکتری گلودرد استرپتوکوکی دخالت داشته باشد. باکتری همچنین می تواند از طریق تماس با سطوح آلوده نیز منتقل شود.

برخی فاکتورهای خطر می تواند ریسک ایجاد عفونت گلودرد استرپتوکوکی را افزایش دهد. این فاکتورها عبارت است از:

  1. سنین پایین: گلودرد استرپتوکوکی در کودکان شایع تر می باشد.
  2. زمان: عفونت گلودرد استرپتوکوکی می تواند در هر زمانی ایجاد شود، اما از اواخر پاییز تا اوایل بهار شایع تر می باشد. باکتری استرپتوکوک در اثر تماس نزدیک افراد با قدرت بیشتری منتقل می شود.

عوارض گلودرد استرپتوکوکی:

اگر چه گلودرد استرپتوکوکی چندان خطرناک نیست، اما می تواند عوارض جدی را به همراه داشته باشد. درمان دارویی گلودرد استرپتوکوکی مبتنی بر استفاده از آنتی بیوتیک ها است. درمان با استفاده از آنتی بیوتیک ها می تواند ریسک ایجاد عوارض گلودرد استرپتوکوکی در کودکان را کاهش دهد.

برخی باکتری های استرپتوکوک می توانند، سبب بروز عفونت در بخش های زیر شوند:

عفونت های ناشی از استرپتوکوک می تواند احتمال بروز برخی بیماری های التهابی را به دنبال داشته باشد:

  • تب اسکارلت: مشخصه این نوع از عفونت استرپتوکوکی بروز راش می باشد.
  • التهاب کلیه ها یا گلومرولونفریت پست استرپتوکوکوس
  • تب روماتیک: نوعی شرایط التهابی شدید می باشد که بر قلب، مفاصل، سیستم عصبی و پوست تاثیر می گذارد.

محققین به دنبال بررسی ارتباط احتمالی بین عفونت گلودرد استرپتوکوکی (ناشی از استرپتوکوک گروه A) و شرایطی نادر به نام اختلال عصبی روانی خود ایمنی در اطفال هستند. این اختلال در توصیف علائمی مانند وسواس اجباری و یا تیک به کار می رود که در حضور عفونت گلودرد استرپتوکوکی تشدید می شود.

تشخیص گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد

پزشک با استفاده از معاینه فیزیکی و با بررسی علائم و نشانه های گلودرد استرپتوکوکی و دستور انجام برخی تست های زیر بیماری را تشخیص می دهد:

  1. تست آنتی ژن سریع: در این روش پزشک با استفاده از نمونه برداری که توسط سواب انجام می شود وجود آنتی ژن را به سرعت تست می کند. این تست نشان می دهد که آیا آنتی ژن باکتری استرپتوکوک در گلو وجود دارد یا خیر. اگر نتیجه تست منفی باشد اما پزشک هنوز به وجود عفونت گلودرد استرپتوکوکی مشکوک باشد، در آن صورت کشت گلو برای تشخیص گلودرد استرپتوکوکی انجام خواهد شد.
  2. کشت گلو: در این روش سوابی استریل به انتهای گلو و لوزه ها مالیده می شود تا نمونه ای از ترشحات برداشته شود. این روش دردناک نیست اما ممکن است کمی سبب ناراحتی بیمار شود. نمونه سپس در شرایط آزمایشگاهی کشت داده می شود تا حضور باکتری در آن مشخص شود. آماده شدن نتیجه حاصل از این تست برای تشخیص گلودرد استرپتوکوکی، ممکن است کمی زمان برد.

آمادگی برای ملاقات با پزشک:

توجه به موارد زیر می تواند شما را برای ملاقات با پزشک آماده کند.

  1. بهتر است لیستی از علائم کودک خود، حتی علائمی که به گلودرد او ارتباطی ندارد آماده کنید.
  2. سایر اطلاعات مانند وجود سایر بیماری ها یا منابع احتمالی عفونت را لیست کنید.
  3. همه داروها، مکمل ها و ویتامین هایی که کودک شما استفاده می کند را لیست کنید.
  4. سوالاتی که از پزشک در ذهن دارید را لیست نمایید.
  5. به هنگام ملاقات با پزشک بهتر است همراهی با خود داشته باشید.

برخی سوالات احتمالی پزشک درباره گلودرد استرپتوکوکی عبارت است از:

  1. علائم کودک شما از چه زمانی آغاز شده است؟
  2. آیا این علائم در طول زمان تغییراتی داشته است؟
  3. شدت علائم چقدر است؟
  4. آیا کودک شما طی چند هفته گذشته در تماس با فردی قرار داشته است که به گلودرد استرپتوکوکی دچار بوده است؟
  5. آیا کودک شما در گذشته به گلودرد استرپتوکوکی مبتلا شده است؟ چه زمانی؟ و درمان گلودرد استرپتوکوکی چطور انجام شده است؟
  6. آیا کودک شما به بیماری دیگری نیز مبتلا می باشد؟

اگر تصور می کنید خود و یا کودک تان به بیماری گلودرد استرپتوکوکی مبتلا شده اید، اقدامات زیر می تواند به جلوگیری از انتشار عفونت گلودرد استرپتوکوکی کمک کند:

  • دست های خود را پاکیزه نگه دارید. به هنگام سرفه کردن باید جلوی دهان و بینی خود را بگیرید.
  • استفاده از آب نمک برای غرغره کردن می تواند بسیار کمک کننده باشد.
  • استراحت مناسب و استفاده از مایعات به مقدار کافی، مصرف غذاهای نرم و استفاده از مسکن ها یا تب برهایی مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می تواند علائم گلودرد استرپتوکوکی را تخفیف دهد.

درمان گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد

درمان دارویی گلودرد استرپتوکوکی عمدتا مبتنی بر استفاده از آنتی بیوتیک ها، مسکن ها و یا داروهایی است که برای پیشگیری از بروز عوارض گلودرد استرپتوکوکی تجویز می شود.

۱- آنتی بیوتیک ها:

اگر شما یا کودک تان به عفونت گلودرد استرپتوکوکی دچار شدید، پزشک آنتی بیوتیک های خوراکی را به عنوان داروی گلودرد استرپتوکوکی برای شما تجویز می کند. اگر مصرف آنتی بیوتیک ها در ۴۸ ساعت اول بیماری گلودرد استرپتوکوکی انجام شود، در آن صورت می تواند دوره و شدت علائم گلودرد استرپتوکوکی را کاهش دهد، همچنین ریسک بروز عوارض و احتمال انتشار عفونت گلودرد استرپتوکوکی به دیگران نیز کاهش می یابد.

  • با درمان گلودرد استرپتوکوکی به طور مناسب، کودک ظرف یک تا دو روز احساس بهتری دارد. اگر بعد از مصرف آنتی بیوتیک ها و ظرف ۴۸ ساعت بهبودی را در علائم گلودرد استرپتوکوکی فرزند خود احساس نکردید، فورا با پزشک تماس بگیرید.
  • کودکان مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی که بعد از مصرف آنتی بیوتیک احساس بهتری دارند و تب از بین می رود می توانند به مدرسه یا مهد کودک باز گردند که معمولا این نتایج ظرف ۲۴ ساعت بعد از شروع درمان گلودرد استرپتوکوکی ایجاد می شود. اما باید مراقب باشید که در صورت بهبود علائم دوره درمان گلودرد استرپتوکوکی با آنتی بیوتیک باید کامل شود. اگر روند درمان گلودرد استرپتوکوکی پیش از موعد قطع شود احتمال عود عفونت گلودرد استرپتوکوکی و یا بروز عوارضی مانند تب روماتیک و یا التهاب کلیه وجود دارد. ­­

۲- داروهای کاهنده تب:

دارو گلودرد استرپتوکوکی برای تخفیف درد و کاهش تب، داروهایی مانند استامینوفن و یا ایبوپروفن هستند. باید توجه داشت استفاده از آسپرین در کودکان و نوجوانان باید با احتیاط باشد. اگر چه آسپرین در کودکان بالای ۳ سال تایید شده است، اما کودکان و نوجوانانی که از آبله مرغان جان به در برده اند و یا علائمی شبیه به آنفولانزا دارند، هرگز نباید از داروی آسپرین استفاده کنند. این بدان دلیل است که مصرف آسپرین احتمال بروز سندرم ری را به همراه دارد. سندرم ری بیماری بسیار خطرناکی می باشد که ممکن است در برخی کودکان بروز کند.

درمان خانگی گلودرد استرپتوکوکی:

در اغلب موارد آنتی بیوتیک ها در محو کردن باکتری های عامل در عفونت گلودرد استرپتوکوکی بسیار موثرند. در عین حال شما نیز می توانید برخی گزینه ها را برای تخفیف علائم گلودرد استرپتوکوکی در نظر داشته باشید:

  1. امکانی فراهم کنید تا کودک شما به اندازه کافی استراحت کند. زمانی که فرزند شما به عفونت گلو درد استرپتوکوکی دچار است، نباید به مدرسه یا مهدکودک برود تا علائم تب ناشی از گلودرد استرپتوکوکی بهبود یابد و احساس بهتری پیدا کند. مصرف آنتی بیوتیک برای درمان این بیماری حداقل باید به مدت ۲۴ ساعت ادامه داشته باشد تا کودک بتواند به مدرسه یا محل کار خود بازگردد.
  2. مصرف مقدار کافی مایعات سبب نرم شدن گلو شده و بلعیدن را ساده تر می کند و مانع از بروز دهیدراتاسیون می شود.
  3. مدتی که فرزند شما به عفونت گلودرد استرپتوکوکی مبتلاست بهتر است از غذاهای نرم مانند سوپ، میوه های نرم، ماست و تخم مرغ استفاده کنید. استفاده از این غذاها بلع را ساده تر می کند. غذاهای سرد مانند میوه های یخ زده نیز می تواند آرامش بخش باشد. در این دوران باید از مصرف غذاهای تند یا اسیدی مانند آب پرتقال اجتناب کرد.
  4. کودکان بزرگ تر می توانند چند بار در روز با استفاده از آب نمک گلوی خود را شستشو دهند. حدود ۱٫۴۲ گرم نمک را می توان در ۲۳۷ میلی لیتر آب داغ حل کرد. اطمینان حاصل کنید کودک پس از قرقره کردن تمام آب نمک را از دهان خود خارج می کند.
  5. استفاده از دستگاه رطوبت ساز می تواند هوای خانه را مرطوب کند. مرطوب کردن هوای خانه سبب احساس بهتری در کودک مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی می شود. بهتر است از دستگاه های رطوبت ساز خنک استفاده کنید و دستگاه را به طور دقیق و مرتب شستشو دهید تا ارگانیسمی در آن رشد نکند. اسپری بینی سالین نیز می تواند غشاهای مخاطی را نرم کند.
  6. از محرک ها به دور باشید. دود سیگار می تواند سبب تحریک گلو شود و احتمال ایجاد عفونت هایی مانند ورم لوزه را در گلودرد استرپتوکوکی افزایش می دهد. کودک خود را از بخارات ناشی از رنگ ها و شوینده ها دور نگه دارید، زیرا این عوامل می تواند سبب تحریک گلو و ریه ها و تشدید این بیماری شود.

پیشگیری از عفونت گلودرد استرپتوکوکی

گلودرد استرپتوکوکی

برای پیشگیری از عفونت گلودرد استرپتوکوکی نکات زیر می تواند موثر باشد:

  1. دست های خود را تمیز کنید. شستن و تمیز کردن مناسب دست ها بهترین راه برای پیشگیری از انواع عفونت ها می باشد. به همین دلیل باید دست های خود را به طور مرتب شستشو داده و به کودک خود نیز بیاموزید که چطور می توانند با آب و صابون دست های خود را شست شو دهند و یا از ضدعفونی کننده های الکلی استفاده نمایند.
  2. دهان خود را بپوشانید. به کودک خود بیاموزید در حین سرفه و عطسه جلوی دهان خود را بگیرد.
  3. وسایل شخصی خود را با دیگران به اشتراک نگذارید. لیوان نوشیدنی و ظرف غذای خود را به اشتراک نگذارید و ظرف های کثیف را در آب داغ شستشو دهید و یا از ماشین ظرفشویی استفاده کنید.

انجمن دندانپزشکی کودکان

علائم و درمان گلودرد استرپتوکوکی

۵ (۱۰۰%) ۲ votes

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

بیماری آرتریت پسوریازیس یا همان بیماری مفصلی پسوریازیس، فرمی از آرتریت می باشد که در افراد مبتلا به پسوریازیس اتفاق می افتد، شرایطی که لکه های قرمز پوستی یا فلس های نقره ای ایجاد می شود. اغلب افراد مبتلا به پسوریازیس بعدا دچار آرتریت پسوریازیس می شوند، اما مشکلات مفصلی می تواند اغلب با تظاهر ضایعات پوستی آغاز شود. درد مفصل، سفتی و تورم از علائم عمده بیماری آرتریت پسوریازیس می باشد. آرتریت پسوریازیس مربوط به انگشت ها و ستون فقرات و نواحی هستند که بیشتر درگیر درد می شوند که این درد می تواند خفیف تا شدید باشد. درمانی برای بیماری آرتریت پسوریازیس وجود ندارد و تمرکز بر کنترل علائم و پیشگیری از آسیب به مفاصل می باشد.

علائم آرتریت پسوریازیس

پسوریازیس

آرتریت پسوریازیس بیماری مزمنی است که در طول زمان بدتر می شود، اما ممکن است دوره هایی از بهبود علائم یا تشدید علائم را تجربه کنید. علائم آرتریت پسوریازیس می تواند یک یا دو طرف مفاصل بدن را تحت تاثیر قرار دهد. این علائم اغلب شبیه به روماتوئید آرتریت می باشد. هر دوی این بیماری ها بر مفاصل تاثیر می گذارند و سبب دردناک شدن، تورم و احساس گرما در مفاصل می شود. علائم آرتریت پسوریازیس عبارت است از:

  1. تورم انگشتان دست و پاها: آرتریت پسوریازیس می تواند منجر به تورم و درد در انگشتان پا و دست ها شود. شما ممکن است در دست ها و پاهایتان قبل از داشتن علائم مفصلی قابل توجه احساس تورم و تغییر شکل را داشته باشید.
  2. درد پا: بیماری آرتریت پسوریازیس می تواند سبب درد در نقاطی شود که تاندون ها و رباط ها به استخوان ها متصل شده است، مخصوصا در پشت پاشنه پا یا در کف پاها.
  3. کمر درد: برخی افراد ممکن است به شرایطی به نام اسپاندیلیت دچار شوند، شرایطی که در نتیجه بیماری آرتریت پسوریازیس ایجاد می شود. اسپاندیلیت عمدتا سبب التهاب بین مهره های ستون فقرات و محل اتصال ستون فقرات و لگن می شود.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما به علائم پسوریازیس (ضایعات پوستی مانند لکه های قرمز یا فلس های نقره ای) دچار هستید، در صورت ابتلا به درد مفصل با پزشک مشورت کنید. بیماری آرتریت پسوریازیس می تواند در صورت عدم درمان آسیب شدید به مفاصل وارد آورد.

علت و عوارض بیماری آرتریت پسوریازیس

آرتریت پسوریازیس

بیماری آرتریت پسوریازیس، زمانی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی به سلول ها و بافت های سالم بدن حمله می کند. پاسخ های غیرنرمال ایمنی منجر به التهاب در مفاصل می شود، همچنین سلول های پوستی بیش از حد تولید می شوند. مشخص نیست که چرا سیستم ایمنی به بافت های سالم حمله می کند، اما به نظر می رسد فاکتورهای محیطی و ژنتیکی در این میان بسیار اهمیت دارند. افراد زیادی وجود دارند که به بیماری آرتریت پسوریازیس مبتلا هستند و سابقه خانوادگی در ابتلا به بیماری پوستی پسوریازیس و یا آرتریت پسوریازیس دارند. محققان کشف کرده اند که برخی مارکرهای ژنتیکی با ایجاد بیماری آرتریت پسوریازیس ارتباط دارند. در افرادی که به لحاظ ژنتیکی مستعد هستند، ترومای فیزیکی و در برخی موارد فاکتورهایی مانند عفونت باکتریایی و یا ویروسی می تواند در ایجاد بیماری آرتریت پسوریازیس دخالت داشته باشد.

فاکتورهایی وجود دارد که می تواند ریسک ایجاد بیماری آرتریت پسوریازیس را افزایش دهد. از جمله این فاکتورها عبارت است از:

  1. پسوریازیس: داشتن پسوریازیس یکی از بزرگترین فاکتورهای خطری است که احتمال ایجاد بیماری آرتریت پسوریازیس را افزایش می دهد.
  2. سابقه خانوادگی: خیلی از افراد مبتلا به بیماری آرتریت پسوریازیس دارای مادر، پدر، خواهر یا برادری هستند که به این بیماری مبتلا است.
  3. سن: اگر چه هر فردی می تواند به بیماری آرتریت پسوریازیس مبتلا شود اما شیوع آرتریت پسوریازیس بین افراد بالغ ۳۰ تا ۵۰ ساله بیشتر است.

عوارض بیماری آرتریت پسوریازیس:

درصد کوچکی از افراد مبتلا به بیماری آرتریت پسوریازیس به arthritis mutilans دچار می شوند که فرم شدید، دردناک و ناتوان کننده ای از این بیماری می باشد. در طول زمان این بیماری می تواند استخوان های کوچک در دست ها، مخصوصا انگشتان را از بین ببرد و منجر به دفرمه شدن و ناتوانی دائمی شود.

  • افرادی که به آرتریت پسوریازیس مبتلا هستند همچنین به مشکلات چشمی دچار می شوند که دردناک شدن، قرمزی چشم ها و تاری دید را به دنبال دارد. افراد مبتلا به بیماری آرتریت پسوریازیس همچنین بیشتر در خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی قرار دارند.

تشخیص آرتریت پسوریازیس

پسوریازیس

در طول معاینه به منظور تشخیص آرتریت روماتوئید پزشک موارد زیر را در نظر دارد:

  1. مفاصل شما را به لحاظ وجود تورم و یا حساس شدن به لمس بررسی می کند.
  2. ناخن انگشتان شما را به لحاظ وجود هرگونه ناهنجاری بررسی می کند.
  3. کف پاها و پیرامون پاشنه پا ها را فشار می دهد تا ناحیه حساس را بیابد.

هیچ تست واحدی برای تایید تشخیص آرتریت پسوریازیس وجود ندارد. اما برخی انواع تست ها می تواند سایر احتمالات مربوط به درد مفاصل مانند روماتوئید آرتریت یا نقرس را کنار بگذارد. برخی تست ها برای تشخیص آرتریت پسوریازیس عبارت است از:

۱- تست های تصویربرداری:

  • اشعه ایکس: تصویربرداری با استفاده از اشعه ایکس می تواند تغییر در مفاصل که ناشی از آرتریت پسوریازیس و نه سایر شرایط آرتریتیک می باشد را نشان دهد.
  • تصویر برداری رزونانس مغناطیسی یا ام آر آی: با استفاده از این تست از امواج رادیویی و میدان مغناطیسی قوی استفاده می شود تا تصاویر جزئی از بافت های نرم و سخت در بدن فراهم آید. این نوع تست تصویربرداری می تواند مشکلات مربوط به تاندون ها و رباط ها را در پا و کمر مشخص کند.

۲- تست های لابراتوری:

  • فاکتور روماتوئید: فاکتور روماتوئید آنتی بادی است که اغلب در خون افراد مبتلا به روماتوئید آرتریت وجود دارد، اما در خون افراد مبتلا به بیماری آرتریت پسوریازیس یافت نمی شود. به همین دلیل این تست می تواند به تشخیص افتراقی بین این دو بیماری کمک کند.
  • تست مایع مفصلی: با استفاده از یک سوزن پزشک می تواند، نمونه اندکی از مایع مفصل آسیب دیده (اغلب زانو) را بردارد. کریستال های اسید اوریک در مایع مفصلی می تواند نشان دهد که شما به نقرس مبتلا هستید یا آرتریت پسوریازیس.

آمادگی برای ملاقات با پزشک:

شما ممکن است ابتدا به پزشک خانواده مراجعه کنید. او شما را به متخصص بیماری های مفصلی رجوع خواهد داد. قبل از ملاقات با پزشک توجه به موارد زیر می تواند کمک کننده باشد:

  • چه علائمی را تجربه می کند و علائم از چه زمانی آغاز شده است؟
  • آیا اعضای خانواده نیز به پسوریازیس مبتلا بوده است؟
  • آیا در خانواده کسی به آرتریت پسوریازیس مبتلا است؟
  • چه داروها و مکمل هایی را مصرف می کنید؟

پزشک نیز احتمالا سوالاتی را از شما خواهد پرسید. برخی سوالات احتمالی پزشک عبارت است از:

  1. کدام یک از مفاصل آسیب دیده است؟
  2. آیا فعالیت ها یا موقعیت هایی وجود دارد که سبب بهتر یا بدتر شدن علائم شما می شود؟
  3. چه درمان هایی را امتحان کرده اید؟ آیا این درمان ها کمک کننده بوده است؟

درمان آرتریت پسوریازیس

پسوریازیس

درمانی برای آرتریت پسوریازیس وجود ندارد، بنابراین تمرکز درمانی عمدتا بر کنترل التهاب در مفاصل آسیب دیده می باشد تا از درد و ناتوان شدن جلوگیری شود.

داروهای آرتریت پسوریازیس عبارت است از:

  1. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی: این داروها می تواند درد و التهاب را کاهش دهد و به درمان کمر درد آرتریت پسوریازیس کمک کند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی از جمله ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم از جمله این داروها هستند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی قوی تر با استفاده از نسخه قابل تهیه می باشند. عوارض جانبی این داروها عبارت است از تحریک معده، مشکلات قلبی و آسیب کبدی و کلیوی.
  2. داروهای آنتی روماتوئید: این داروها می تواند پیشرفت آرتریت پسوریازیس را آهسته کند و مفاصل و سایر بافت ها را از آسیب دائمی نجات دهد. از جمله این داروها می توان به متوترکسات و سولفاسالازین اشاره کرد. عوارض جانبی این داروها متغیر است اما عبارت است از آسیب کبدی، سرکوب مغز استخوان و عفونت های ریوی شدید.
  3. داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی: این داروها بر روی سیستم ایمنی عمل می کنند. از جمله این داروها می توان به آزاتیوپرین و سیکلوسپورین اشاره کرد. این داروها احتمال ابتلا به عفونت ها را افزایش می دهند.
  4. مهارکننده های تی ان اف آلفا: فاکتور نکروز تومور آلفا، نوعی ماده التهابی است که در بدن تولید می شود. مهارکننده های این ترکیب می توانند به کاهش درد، سفتی صبحگاهی و تورم کمک کنند. مثال های این داروها عبارتند از etanercept ،infliximab و certolizumab. عوارض جانبی این داروها عبارت است از تهوع، اسهال، ریزش مو و افزایش ریسک ابتلا به عفونت های جدی.
  5. داروهای جدیدتر: برخی داروهای جدید برای پلاک های پسوریازیس ساخته شده اند که می توانند علائم و نشانه های بیماری آرتریت پسوریازیس را کاهش دهند. مثالهای این داروها عبارت است از apremilast، ustekinumab و secukinumab.
  6. تزریق استروئید: این نوع از داروها به کاهش التهاب کمک می کند و برخی مواقع مستقیما به مفصل آسیب دیده تزریق می شود.
  7. جراحی: مفاصلی که در اثر بیماری آرتریت پسوریازیس آسیب دیده است می تواند با استفاده از پرتزهای مصنوعی جایگزین شود که از فلز و پلاستیک ساخته شده اند.

درمان های خانگی آرتریت پسوریازیس:

  1. مراقب مفاصل خود باشید: تغییر در نحوه انجام فعالیت ها می تواند تفاوت زیادی را در احساس شما به وجود آورد. برای مثال شما می توانید با استفاده از ابزارهایی مانند دربازکن ها از فشار بر مفاصل انگشتان تان جلوگیری کنید. می توانید به هنگام باز کردن درب از تمام بدن تان کمک بگیرید و درب را هل دهید تا این که فقط از انگشتان خود استفاده کنید.
  2. وزن خود را در محدوده سالمی نگاه دارید: حفظ وزن سالم فشار کمتری را روی مفاصل شما وارد می کند، درد را کاهش می دهد و انرژی و تحرک شما را افزایش می دهد. بهترین راه افزایش مصرف مواد مغذی، کاهش مصرف کالری و خوردن غذاهای گیاهی، میوه ها و سبزیجات است.
  3. انجام ورزش منظم: ورزش می تواند ماهیچه های شما را قوی و مفاصل شما را منعطف نگاه دارد. انواع ورزش ها وجود دارند که فشار کمی را بر مفاصل شما وارد می آورند مانند دوچرخه سواری، شنا و پیاده روی.
  4. مبارزه با درد و التهاب می تواند سبب خستگی شما شود: علاوه بر این برخی داروها نیز می توانند سبب خستگی شما شوند. نکته کلیدی این است که در مجموع فعال بمانید و قبل از خسته شدن استراحت کنید. ورزش و فعالیت های کاری را به بخش های کوتاه تقسیم کنید، چندین بار در روز استراحت کنید.

نکات مهم:

  • بیماری آرتریت پسوریازیس می تواند بسیار ناامید کننده باشد. دوستان و خانواده می توانند شما را در رویارویی با چالش های ناشی از بیماری آرتریت پسوریازیس یاری کنند. در مورد برخی از افراد گروه های پشتیبان می توانند بسیار موثر باشند.
  • یک مشاور و یا درمانگر می تواند استراتژی هایی را به شما توصیه کند که میزان استرس شما را کاهش دهد. تغییرات شیمیایی بدن که به هنگام استرس ایجاد می شود، می تواند پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس را وخیم تر کند.

انجمن دندانپزشکی کودکان

آرتریت پسوریازیس چیست؟

۱ (۲۰%) ۱ vote

  • تاریخ : ۴ام تیر ۱۳۹۷

مویز نوعی خشکبار است که با خشک کردن انگور حاصل می‌شود. مویز نوعی کشمش است که از انگور شاهانی تهیه می‌شود.کشمش بیشتر برای انگور خشکیدهٔ کوچک استعمال می‌شود و مویز در انگور بزرگ. به حبه‌های درشت خشک شده انگور سیاه، “مویز” گفته می‌شود. این عضو خشکبار در واقع همان کشمش است که از نظر شکل ظاهری و رنگ با کشمش متفاوت، ولی از نظر خواص تا حد زیادی شبیه آن است.

این میوه شگفت انگیز بر اثر خشک شدن خواص خود را از دست نمی‌دهد و حتی اثر نیروبخش آن بیشتر می‌شود. سرشار از ویتامین‌های E، A، B و املاحی مانند کلسیم، فسفر و پتاسیم. دارای اسیدهای چرب امگا ۳ و امگا ۶ است. بهترین و پرخاصیت‌ترین نوع آن، پرگوشت، کم‌دانه یا بی‌دانه است. ترکیبات سیاه یا قرمز رنگ موجود در آن از نوع آنتوسیانین و پلی‌فنولیک است که دارای خواص ضدسرطان و ضدآلزایمر هستند. مقدار زیاد آنتوسیانین موجب شده که ارزش مویز در مقایسه با انگور سبز و کشمش به مراتب بیشتر و کامل‌تر باشد. ترکیباتش اثر بسیار قوی در جلوگیری از بروز اختلالات بیماری آلزایمر دارند. هر چه میزان آنتوسیانین (عامل رنگ بنفش یا سیاه مویز) بیشتر باشد، قدرتش در جلوگیری از آلزایمر بیشتر می‌شود. ترکیبات موجود در آن می‌تواند از تصلب شرایین (سفت و سخت شدن رگ‌ها) و چسبندگی پلاکت‌های خون پیشگیری کند.

مویز در دوران بارداری

زنان به‌دلیل منع مصرف دارو در دوران بارداری دچار مشکلاتی می شوند. ضعف معده و ضعف هضم از مشکلات شایع در زنان باردار محسوب می‌شود. این میوه مقوی کبد بوده و موجب تقویت معده و افزایش قدرت هاضمه در زنان باردار می‌شود. عفونت دندان در دوران بارداری نیز از دیگر مشکلات شایع در زنان است که مصرف این میوه در وعده های صبحانه می‌تواند مانع از بروز آن شود.

مویز برای تقویت حافظه

مصرف این میوه موجب تقویت حافظه و پیشگیری از آلزایمر می‌شود. مصرف منظم آن به تعداد حدود ۲۰ عدد در روز، قبل از صبحانه، باعث تقویت حافظه می‌شود.

مویز برای بیماران دیابتی

بیشتر ترکیبات قندی مویز از نوع قند فروکتوز است که برای جذب در بدن به انسولین نیاز ندارد. از این روی مصرف کشمش و مویز به جای قند همراه چای، از قدیم به خصوص در افراد مبتلا به دیابت مرسوم بوده است. در سال‌های اخیر نیز عنصر کروم در ترکیبات انگور و فرآورده‌های آن یافت شده است که خود سبب پایین آمدن قند خون می شود.

البته انگور و فرآورده‌های آن قندهای دی ساکارید (به مقدار کم یا زیاد) نیز دارند که می‌تواند برای بیماران دیابتی خطرناک باشد. لذا افراد مبتلا به دیابت برای مصرف این میوه بایستی حتما با پزشک خود مشورت کنند و از زیاده روی در مصرف آن جدا خودداری نمایند.

خواص مویز در کاهش فشار خون

خوردن آن سبب کاهش فشار خون می گردد، همچنین مصرف منظم آن از تصلب شرایین پیشگیری نموده.، باعث انبساط و نرم شدن عروق خونی می شود. از دیگر خواص این میوه شگفت انگیز می توان به کاهش غلظت خون و جلوگیری از چسبندگی پلاکت های خون اشاره نمود، در نتیجه از لخته شدن خون جلوگیری می نماید.

منابع:

سایت ویکی پدیا

سایت نوآورد

 

جای تبلیغ شما